Δευτέρα 19 Σεπτεμβρίου 2016

"Εφυγε" η Βούλα Δαμιανάκου.

 https://www.efsyn.gr/

Γέννημα της Μάνης, αγωνίστρια στην Εθνική Αντίσταση, ποιήτρια, συγγραφέας, μεταφράστρια, η Βούλα Δαμιανάκου έφυγε από τη ζωή μέσα στη νύχτα πλήρης ημερών.
Υπήρξε σύντροφος, συνεργάτις και ταμένη (μαζί με την κόρη της, τη ζωγράφο Ελένη Βασιλοπούλου) στη μνήμη και το έργο του Βασίλη Ρώτα.
Είναι εκείνη που φιλοξένησε τον διωκόμενο ηγέτη των Κούρδων Αμπντουλάχ Οτζαλάν (και παραλίγο να καταδικαστεί), που αρνήθηκε -μολονότι είχε ανάγκη- τη β' κατηγορίας τιμητική σύνταξη, που ξέκοψε από την ΑΕΠΙ, ως κληρονόμος και συνδημιουργός του έργου του Ρώτα (μεταξύ άλλων το «Ενας όμηρος» και οι «Ορνιθες»), επειδή δεν άντεχε τον γραφειοκρατικό βρόχο...

Συνεργάστηκε με το περιοδικό Λαϊκός Λόγος (1966-1967), με τα ψευδώνυμα Αλκυόνα, Αλκυών, Ειρήνη Πεζοπόρου.
Μετέφρασε το σύνολο των έργων του Ουίλιαμ Σαίξπηρ, κατά το μεγαλύτερο μέρος με τον Βασίλη Ρώτα, καθώς και Φιοντόρ Ντοστογιέφσκι.

Εργογραφία
  • «Γράμμα σε νεκρό»
  • «Στην ανεμοζάλη»
  • «Γέφυρες φιλίας»
  • «Πολυμπούρικο»
  • «Υπεύθυνση δήλωση»
  • «Ο Οτσαλάν στο σπίτι μου. Επιδρομή στη Γιουγκοσλαβία»
  • «Σαν σε πηδήσει ο Κατής σε ποιον να παραπονεθείς»
  • «Μοιρολόγια»
  • «Μοιρολόγια μιας Μανιάτισσας»
  • «Μανιάτικα μοιρολόγια»
  • «Ανθολόγιο του «Ελεύθερου Κόσμου Αφιέρωμα αγάπης στη μνήμη του Βασίλη Ρώτα»
  • «Βασίλης Ρώτας»
  • «Τιμιότατο να ‘σαι Έλληνας, να ‘σαι ο Γιάννης Ρίτσος»
  • «Από την Ελλάδα του Αριστοτέλη στην Ευρώπη του Μάαστριχτ»
  • «Παροιμίες και ρήτρες από το έργο του Σαίξπηρ»
  • «Όταν ο ήλιος της τραγωδίας ανάτειλε»
  • «Ουίλλιαμ Σαίξπηρ»  (4 τόμοι)
  • «Μνημόσυνο» (ποιητική συλλογή που έγραψε με τον Βασίλη Ρώτα)
  • «Οδοιπορώ στην πατρίδα»
  • «Το κακό κρατάει από  μεγάλο σπίτι και έχει πολύ συγγενολόι»
  • «…στη χάρη της την αεπι ανάβουμε ένα κερί»

ΚΩΣΤΑΣ ΓΕΩΡΓΑΚΗΣ, σαν σήμερα 19 Σεπ 1970 αυτοπυρπολήθηκε στη Γένοβα

Ήταν 19 Σεπτεμβρίου 1970, ώρα 3 τη νύχτα, όταν έξω από την κεντρική πλατεία Ματεότι της Γένοβα, μπροστά από τα σκαλοπάτια του Μεγάρου των Δόγηδων, ο 22χρονος Κώστας Γεωργάκης τυλιγμένος στις φλόγες φώναζε ηρωικά: “Ζήτω η ελεύθερη Ελλάδα – Κάτω η δικτατορία – Το έκανα για την Ελλάδα μου». Η ομάδα οδοκαθαριστών που καθάριζε την πλατεία Ματεότι βρέθηκε μπροστά σε μια εικόνα που αποτέλεσε την πρώτη «ανθρωποθυσία» απέναντι στο καθεστώς της χούντας στην Ελλάδα....




Βγήκε από το σπίτι και οδήγησε το 500αράκι Φιατάκι του, που είχε κολλημένη μια φωτογραφία του Ανδρέα Παπανδρέου στο παρμπρίζ του. Στο πορτ μπαγκάζ μετέφερε τρία μπουκάλια γεμάτα βενζίνη. Κατευθύνθηκε προς τα σκαλιά του Παλάτσο Ντουκάλε, στο οποίο στεγάζονταν τότε τα δικαστήρια της πόλης. Κάτω από τη μεγάλη στοά, άνοιξε τα μπουκάλια και έριξε τη βενζίνη στα ρούχα του. Μετά άναψε το σπίρτο. «Συγχώρεσε με γι’αυτό που έκανα και μην κλάψεις. Ο γιος σου δεν είναι ήρωας. Είναι άνθρωπος, όπως όλοι οι άλλοι, ίσως λίγο πιο φοβισμένος. Δεν θέλω να μπείτε σε κίνδυνο από τις πράξεις μου, αλλά δεν μπορώ να κάνω διαφορετικά, παρά να σκέφτομαι και να ενεργώ σαν ελεύθερο άτομο», είχε γράψει στο τελευταίο γράμμα του....




Διαβάστε όλο το άρθρο:

Τετάρτη 14 Σεπτεμβρίου 2016

Σαν σήμερα 14 Σεπτεμβρίου 2001 έφυγε ο Στέλιος Καζαντζίδης

Καζαντζίδης - Βράχο βράχο τον καημό μου (live 1961)
 
Ένας ιστορικός δίσκος (ντοκουμέντο) από τις δύο συναυλίες που έγιναν στις 20 και 22 Μαρτίου 1961 στο Θέατρο ΚΕΝΤΡΙΚΟΝ με την ορχήστρα του ΕΙΡ. Διευθυντής ορχήστρας ήταν ο Μίκης Θεοδωράκης και συμμετείχε φιλικά σε δύο κομμάτια ο Μάνος Χατζιδάκις παίζοντας πιάνο. Σολίστ στο μπουζούκι ήταν ο Μανώλης Χιώτης και τραγουδιστές ο Γρ. Μπιθικώτσης, ο Στέλιος Καζαντζίδης με την Μαρινέλλα και η Μαίρη Λίντα. Επίσης σε πρώτη εμφάνιση ο Τέρης Χρυσός. Ήταν η πρώτη φορά που το ελληνικό κοινό θα έβλεπε τον Μ.Θεοδωράκη και τον Μ.Χατζιδάκι μαζί στη σκηνή, και η πρώτη φορά που αυτοί οι λαϊκοί τραγουδιστές θα αντιμετώπιζαν ένα διαφορετικό κοινό σ' ένα τέτοιο χώρο!
 

 


Τρίτη 13 Σεπτεμβρίου 2016

Σαν σήμερα 13 Σεπ 1908 γεννήθηκε ο Κάρολος Κουν

Προύσα 13 Σεπτεμβρίου 1908 - Αθήνα 14 Φεβρουαρίου 1987
 ήταν κορυφαίος Έλληνας θεατρικός σκηνοθέτης
  



Κυριακή 11 Σεπτεμβρίου 2016

11 Σεπτ 1973 ΧΙΛΗ - 11 ΣΕΠ 2001 ΗΠΑ

Η  ΑΡΧΗ  ΤΟΥ  ΝΕΟΦΙΛΕΛΕΥΘΕΡΙΣΜΟΥ.

Ένα σοκ.

ΧΙΛΗ, πραξικόπημα, δολοφονίες, εξαφανίσεις, ανεργία, κατάρρευση κοινωνικού κράτους ...
ΗΠΑ, τρομοκρατικό χτύπημα στο παγκόσμιο κέντρο εμπορίου, 
δίνει το έναυσμα για πλήρη φιλελευθεροποίηση από την κυβέρνηση Μπους με ανεξέλεγκτες τις δυνάμεις της αγοράς και το κράτος στα απολύτως απαραίτητα.


Ο κοινός παρανομαστής των δύο γεγονότων.



ΧΙΛΗ 11 Σεπτ 1973
Το πρώτο Πειραμα του νεοφιλελευθερισμού στον κόσμο,
το πείραμα της Σχολής του Σικάγου.

Σαν σήμερα, στις 11 Σεπτέμβρη του 1973, εκδηλώνεται αμερικανοκίνητο στρατιωτικό πραξικόπημα στη Χιλή με επικεφαλής το στρατηγό Αουγκούστο Πινοσέτ. Ο Σοσιαλιστής Πρόεδρος, Σαλβαδόρ Αλιέντε, οχυρώνεται στο Προεδρικό Μέγαρο και πέφτει νεκρός με το όπλο στο χέρι.




ΗΠΑ, 11 ΣΕΠ 2001
«η ημέρα που άλλαξε τον κόσμο»

Σαν σήμερα,  τρομοκράτες, που συνδέονταν με την οργάνωση Αλ Κάιντα, κατέλαβαν τέσσερα αεροπλάνα, με σκοπό να πραγματοποιήσουν επιθέσεις αυτοκτονίας εναντίον στόχων στις ΗΠΑ.
Δύο από τα αεροπλάνα στα οποία εκδηλώθηκε αεροπειρατεία προσέκρουσαν στους Δίδυμους Πύργους του Παγκόσμιου Κέντρου Εμπορίου στη Νέα Υόρκη, το τρίτο στο Πεντάγωνο, ενώ το τέταρτο συνετρίβη τελικά σε ανοικτό χώρο στην Πενσυλβάνια.





Δευτέρα 22 Αυγούστου 2016

Ρωσία: Το πραξικόπημα κατά του Γκορμπατσόφ - 21 Αυγ 1991

  Πέρασαν 25 χρόνια από τις 21 Αυγούστου του 1991, όταν εκατοντάδες χιλιάδες Ρώσοι είχαν κατέβει για μία ακόμη νύχτα στους δρόμους της Μόσχας και του Λένινγκραντ, θέλοντας να υπερασπιστούν τις, περιορισμένες έστω, ελευθερίες της Περεστρόικα απέναντι στο «πισωγύρισμα» των πραξικοπηματιών..


  Οι συνωμότες επιχειρούσαν να ανατρέψουν τον, δημοφιλή την εποχή εκείνη, ηγέτη της Σοβιετικής Ένωσης Μιχαήλ Γκορμπατσόφ, εκμεταλλευόμενοι την απουσία του για ολιγοήμερες διακοπές στην Κριμαία.
  Τελικά το πραξικόπημα δεν πέρασε, ο Γκορμπατσόφ επέστρεψε στη Μόσχα, αλλά τα γεγονότα του Αυγούστου δρομολογούσαν το τέλος της Σοβιετικής Ένωσης, το οποίο επισφραγίστηκε οριστικά τον Δεκέμβριο του 1991.

Σάββατο 23 Ιουλίου 2016

Πέμπτη 23 Ιουνίου 2016

Σαν σήμερα το 2005 έφυγε ο Μανόλης Αναγνωστάκης

Από τη συλλογή Η συνέχεια 2 (1956)

Μιλώ για τα τελευταία σαλπίσματα των νικημένων στρατιωτών
Για τα τελευταία κουρέλια από τα γιορτινά μας φορέματα
Για τα παιδιά μας που πουλάν τσιγάρα στους διαβάτες
Μιλώ για τα λουλούδια που μαραθήκανε στους τάφους και τα σαπίζει η βροχή
Για τα σπίτια που χάσκουνε δίχως παράθυρα σαν κρανία ξεδοντιασμένα
Για τα κορίτσια που ζητιανεύουνε δείχνοντας στα στήθια τις πληγές τους
Μιλώ για τις ξυπόλητες μάνες που σέρνονται στα χαλάσματα
Για τις φλεγόμενες πόλεις τα σωριασμένα κουφάρια στους δρόμους
Τους μαστροπούς ποιητές που τρέμουνε τις νύχτες στα κατώφλια
Μιλώ για τις ατέλειωτες νύχτες όταν το φως λιγοστεύει τα ξημερώματα
Για τα φορτωμένα καμιόνια και τους βηματισμούς στις υγρές πλάκες
Για τα προαύλια των φυλακών και για το δάκρυ των μελλοθανάτων.

Μα πιο πολύ μιλώ για τους ψαράδες
Π' αφήσανε τα δίχτυα τους και πήρανε τα βήματά Του
Κι όταν Αυτός κουράστηκε αυτοί δεν ξαποστάσαν
Κι όταν Αυτός τους πρόδωσε αυτοί δεν αρνηθήκαν
Κι όταν Αυτός δοξάστηκε αυτοί στρέψαν τα μάτια
Κι οι σύντροφοί τούς φτύνανε και τους σταυρώναν
Κι αυτοί, γαλήνιοι, το δρόμο παίρνουνε π' άκρη δεν έχει
Χωρίς το βλέμμα τους να σκοτεινιάσει ή να λυγίσει

Όρθιοι και μόνοι μες στη φοβερή ερημία του πλήθους.

* * * * * * * * * * * * * * *
Στίχοι: Μανώλης Αναγνωστάκης
Μουσική: Μίκης Θεοδωράκης


Τετάρτη 22 Ιουνίου 2016

«Το μεγάλο μας τσίρκο», πρεμιέρα σαν σήμερα στις 22 Ιουνίου 1973


Θεατρικό έργο του Ιάκωβου Καμπανέλλη, που έγραψε ιστορία, όταν ανέβηκε μεσούσης της δικτατορίας από τον θίασο Καρέζη – Καζάκου. Τη μουσική και τα τραγούδια της παράστασης έγραψε ο Σταύρος Ξαρχάκος.
Το έργο διατρέχει, με σατυρικό, αλλά και δραματικό τρόπο, τη νεότερη ελληνική ιστορία από την Τουρκοκρατία και τα χρόνια του Όθωνα έως τη Μικρασιατική Καταστροφή και τη γερμανική Κατοχή.


 Την παράσταση ανέλαβε να σκηνοθετήσει ο Κώστας Καζάκος με βοηθό τον Άρη Δαβαράκη, τα σκηνικά και τα κοστούμια έφτιαξε ο Φαίδων Πατρικαλάκης. Τα τραγούδια της παράστασης έγραψε ο Σταύρος Ξαρχάκος και τα ερμήνευε επί σκηνής ο Νίκος Ξυλούρης. Η κίνηση και η θεατρική απόδοση της σκηνής του Καραγκιόζη διδάχτηκε από τον Ευγένιο Σπαθάρη, ο οποίος διακόσμησε το χώρο της εισόδου. Τους βασικούς ρόλους ερμήνευσαν ο Κώστας Καζάκος, η Τζένη Καρέζη, ο Διονύσης Παπαγιαννόπουλος, ο Νίκος Κούρος, ο Τίμος Περλέγκας και ο Χρήστος Καλαβρούζος.


Η πρεμιέρα του έργου δόθηκε στις 22 Ιουνίου 1973 στο θέατρο «Αθήναιον» της οδού Πατησίων.

Οι παραστάσεις του διακόπηκαν βίαια από τη Χούντα, τον Οκτώβριο, λίγο πριν από το Πολυτεχνείο. Η Τζένη Καρέζη και ο Κώστας Καζάκος συνελήφθησαν και κρατήθηκαν στο ΕΑΤ-ΕΣΑ, ενώ συνελήφθησαν εκ νέου κατά την εξέγερση του Πολυτεχνείου. Οι παραστάσεις του έργου συνεχίστηκαν μετά την αποφυλάκισή τους με μεγαλύτερη επιτυχία από τις 22 Δεκεμβρίου 1973. Αμέσως μετά τη Μεταπολίτευση, στις 3 Αυγούστου 1974, το έργο ξανανέβηκε με την προσθήκη των λογοκριμένων σκηνών κι ενός τραγουδιού («Το Πρόσκύνημα») στο φινάλε της παράστασης για τους νεκρούς του Πολυτεχνείου.




Δευτέρα 13 Ιουνίου 2016

Σάββατο 11 Ιουνίου 2016

Σαν σήμερα 11 Ιουνίου 1985 έφυγε η Σαπφώ Νοταρά

Σαπφώ Νοταρά.
Αλέξανδρος Παπαδιαμάντης, Έρωτας στα χιόνια.


-Με λένε Σαπφώ Νοταρά και ζω σ' ένα δυάρι κάτω από την Ακρόπολη. Παντού παλιές εφημερίδες, παράξενα καπέλα και χιλιάδες παλιές τουαλέτες. Οι ντουλάπες είναι γεμάτες. Τα φορέματα μου, είναι γεμάτα από καψίματα τσιγάρων. Γέρασα, όμως τα χέρια μου παρέμειναν πανέμορφα. Άσπρα, λιγνά, αριστοκρατικά. Κάποια στιγμή συνειδητοποίησα πως δεν μπορώ να μάθω πια απ' έξω λόγια ρόλων. Τρόμαξα, εξαφανίστηκα. Καλλιέργησα με πείσμα την ερημιά μου σαν ένα φυτό εσωτερικού χώρου με ημίφως, άνυδρα και με μια σπαραχτική καρτερία.

Η Σαπφώ Νοταρά ζει και παραμένει ερωμένη στον καιρό, της οδού του Μπλαμαντώ, τραγουδά Χατζιδάκι και σημειώνει τα στιχάκια του Jean-Paul Sartre στα άσπρα χαρτάκια από τα Sante τσιγάρα της. Σαν σήμερα. Σαν πάντα.


Παρασκευή 10 Ιουνίου 2016

«Έφυγε» ο ηθοποιός Γιάννης Μιχαλόπουλος

«Αυλαία» έπεσε για τον μεγάλο κωμικό ηθοποιό Γιάννη Μιχαλόπουλο, ο οποίος έφυγε από τη ζωή τα ξημερώματα της Παρασκευής 10-6-2016 σε ηλικία 89 ετών. 

Η χαρακτηριστική φωνή του και το πηγαίο κωμικό του ταλέντο καθιέρωσαν τον Γιάννη Μιχαλόπουλο και του «χάρισαν» ρόλους σε πολλές ταινίες του παλιού ελληνικού κινηματογράφου αλλά και σε νεότερες τηλεοπτικές σειρές. 

Στο μυαλό των περισσότερων ανθρώπων έχει, όμως, ταυτιστεί με την τηλεοπτική σειρά «Ορκιστείτε παρακαλώ», που μεσουράνησε από το 1982 έως το 1987. 





Σάββατο 14 Μαΐου 2016

13 Μαΐου του 1982 φεύγει από τη ζωή η Δέσποινα Αχλαδιώτη, η κυρά της Ρω

 Η κυρά της Ρω, ή κατά κόσμον Δέσποινα Αχλαδιώτη, ύψωνε κάθε μέρα για 34 (κατά άλλους για 40) χρόνια την ελληνική σημαία μια ανάσα από τα τουρκικά παράλια. 
 Η πρώτη φορά που η Δέσποινα Αχλαδιώτου ύψωσε τη σημαία ήταν το 1927, όταν ξύπνησε ένα πρωί και είδε στην κορυφή του νησιού να κυματίζει η τουρκική σημαία. Πήγε στο σπίτι, άνοιξε το σεντούκι, πήρε ένα λευκό σεντόνι και μια γαλάζια κουρτίνα και έραψε τη γαλανόλευκη. Κατέβασε με τον άντρα της την τουρκική, τοποθετώντας στη θέση της τη νέα σημαία. 


Έφυγε από τη ζωή σε ηλικία 92 ετών, σε νοσοκομείο της Ρόδου, στις 13 Μαΐου του 1982. Η σορός της μεταφέρθηκε στην Ρω και ετάφη κάτω από τον ιστό όπου ύψωνε τη σημαία.

Η Δέσποινα Αχλαδιώτη βραβεύτηκε από την Ακαδημία Αθηνών (1975), το Πολεμικό Ναυτικό, τη Βουλή των Ελλήνων, το Δήμο Ρόδου, την Εθνική Τράπεζα της Ελλάδος και άλλους φορείς. Το Υπουργείο Εθνικής Άμυνας έστειλε ναυτικό άγημα και αντιπροσωπεία του ΓΕΝ στο Καστελόριζο όπου, στις 23 Νοεμβρίου 1975, της απένειμε το μετάλλιο για την πολεμική περίοδο 1941-1944 για τις «προσφερθείσες εθνικές υπηρεσίες της», όπως ανέφερε η απόφαση του Υπουργού Άμυνας.
Η κυρά της Ρω, ή κατά κόσμον Δέσποινα Αχλαδιώτη, ύψωνε κάθε μέρα για 34 (κατά άλλους για 40) χρόνια την ελληνική σημαία μια ανάσα από τα τουρκικά παράλια. Πηγή: www.lifo.gr
13 Μαΐου του 1982 Πηγή: www.lifo.gr



Τετάρτη 11 Μαΐου 2016

Μητέρα Σας φιλώ, Σήμερα πάω για εκτέλεση


Στρέφω τα μάτια .......  και εστιάζω στα στρατιωτικά καμιόνια που, σαν σήμερα στα 1944, μεταφέρουν ενενήντα δύο κομμουνιστές, ανάμεσά τους δέκα γυναίκες, από το στρατόπεδο Χαϊδαρίου στο σκοπευτήριο της Καισαριανής για να τους στήσουν μπροστά στο απόσπασμα.
.......  
Ενας απ' αυτούς γράφει στη φόδρα του μπερέ του τα ύστατα λόγια προς τους δικούς του, την κόβει και την πετά στη συμβολή Ιεράς Οδού και Κωνσταντινουπόλεως:
 «10-5-44 Αγαπητή Μητέρα Σας φιλώ, Χαιρε[τι]σμους. 
Σήμερα πάω για εκτέλεση πέφτοντας για τον Ελ. ΛΑΟ. 
Γλέζος Νίκος Παραμυθίας 40». 

Εμβρόντητοι οι διαβάτες πηγαίνουν στη μάνα του τη μακάβρια επιστολή.


Ζωντανό τον λογαριάζει εκείνη για μεγάλο διάστημα έκτοτε. Αρνείται να δεχτεί το τρομερό μαντάτο. Περιμένει κρατώντας τη φωτογραφία του στον σταθμό Λαρίσης αργότερα, να τον αναγνωρίσει μεταξύ όσων επιστρέφουν απ' το Νταχάου και τ' άλλα κολαστήρια του Βορρά. Πρόκειται για την Ανδρομάχη Ναυπλιώτου, δασκάλα από την Πάρο.
Οταν υπηρετούσε στ' Απεράθου της Νάξου συνδέθηκε με τον νομικό και δημοσιογράφο Νίκο Γλέζο. Το 1922 γέννησε τον Μανώλη και το '25 τον δεύτερο γιο της, που πήρε το όνομα του πατέρα του, ο οποίος πέθανε πριν απ' τον τοκετό. Ο Νίκος ήταν «κοιλάρφανος» κατά πώς λένε στο χωριό. Υστερα από χηρεία επτά ετών η Μάχη παντρεύτηκε τον δάσκαλο Νίκο Δημητροκάλλη, που της χάρισε τον Γιώργο και τη Βασιλική.
Στα χρόνια της Κατοχής η οικογένεια ζει στην Αθήνα. Τα μεγαλύτερα αγόρια εντάσσονται απ' την πρώτη στιγμή στην ΟΚΝΕ και έπειτα στην ΕΠΟΝ. Δίνουν καθημερινά μάχες, συχνά ένοπλες, ενάντια στον κατακτητή και τους συνεργάτες του, όπως χιλιάδες συνομήλικοί τους. Ο Νίκος συλλαμβάνεται από γερμανοτσολιάδες τη Μεγάλη Πέμπτη 13 Απριλίου 1944 και βασανίζεται φρικτά. Μέχρι την τελευταία στιγμή εμψυχώνει τους συντρόφους του. Τους πρέπει ένα κόκκινο στεφάνι στην Καισαριανή.