Σαν σήμερα Μανώλης Γλέζος & Λάκης Σάντας

κατέβασαν τη γερμανική σημαία από την Ακρόπολη

ΤΟ ΚΑΣΤΡΟ ΤΟΥ ΥΜΗΤΤΟΥ - 28 Απριλίου 1944

  «Διαβάτη που περνάς από το σπίτι των τριών ηρώων του Υμηττού, γονάτισε, σφίξε τη γροθιά σου και ορκίσου εκδίκηση – ΕΠΟΝ»

Σύμβολο λευτεριάς Στις 28 Απρίλη του 1944, σ' ένα μικρό σπιτάκι στον Υμηττό, στη μια γωνία της οδού Κοραή, γράφτηκε μια από τις πιο ηρωικές και δοξασμένες σελίδες της Εθνικής Αντίστασης κατά των χιτλεροφασιστών κατακτητών και των συνεργατών τους. Τρεις ΕΠΟΝίτες του ΕΛΑΣ της Αθήνας, ο Δημήτρης Αυγέρης (18 χρ), ο Κώστας Φολτόπουλος (17χρ) και ο Φάνης Κιοκμενίδης (17χρ), που φύλαγαν τον οπλισμό της διμοιρίας τους, αντιμετώπισαν για πάνω από 7 ολόκληρες ώρες, με τ' ατομικά τους όπλα, 200 Γερμανούς και ταγματασφαλίτες.

περισσότερα   ΕΔΩ

 

ΜΑΝΩΛΗΣ ΓΛΕΖΟΣ

Η ΜΗΤΕΡΑ ΤΟΥ ΜΑΝΩΛΗ ΓΛΕΖΟΥ

"ΕΦΥΓΕ "  Ο  ΜΑΝΩΛΗΣ   ΓΛΕΖΟΣ

    

Πρώτη πράξη αντίστασης: ΓΛΕΖΟΣ - ΣΑΝΤΑΣ

Στα τέλη Μαΐου του 1941 είχε συμπληρωθεί ένας μήνας 

από την παράδοση της Αθήνας στους Γερμανούς, 

που ολοκλήρωναν τις επιχειρήσεις τους στην Ελλάδα 

με την κατάληψη της Κρήτης. 

Ο Μανώλης Γλέζος και ο Λάκης Σάντας 

ήταν δύο νεαροί φοιτητές, 

που δάκρυζαν, όπως και χιλιάδες Αθηναίοι, 

βλέποντας τη γερμανική σβάστικα 

να κυματίζει στην Ακρόπολη. 

Το χιτλερικό σύμβολο προκαλούσε 

την ελληνική υπερηφάνεια.

 Έπρεπε, λοιπόν, να κατέβει…

....  >>> www.sansimera.gr

Η απελευθέρωση της Αθήνας ~ 12 Οκτωβρίου 1944

Μη με ρωτάς Μάνος Λοϊζος

Στίχοι: Λευτέρης Παπαδόπουλος
Μουσική: Μάνος Λοϊζος
Πρώτη εκτέλεση : Μάνος Λοϊζος



Tα πολυβόλα σωπάσαν
Οι πόλεις αδειάσαν και κλείσαν
Ένας βοριάς παγωμένος
Σαρώνει την έρημη γη

Στρατιώτες έρχονται
Πάνε, ρωτάνε γιατί πολεμήσαν
Κι εσύ ησυχάζεις
Το δάχτυλο βάζεις
Να βρεις την πληγή

Μη με ρωτάς, δε θυμάμαι
Μη με ρωτάς, μη με ρωτάς,μη με ρωτάς
Μη με κοιτάς, σε φοβάμαι
μη με κοιτάς, μη με ρωτάς, μη με ρωτάς

Στην πολιτεία βραδιάζει
Το χιόνι τις στέγες σκεπάζει
Ένα καμιόνι φορτώνει
Και κόβει στα δυο τη σιγή ...

Περιπολία στους δρόμους
Και κάποια φωνή που διατάζει
Κι εσύ ησυχάζεις
Το δάχτυλο βάζεις
Να βρεις την πληγή ...

Μη με ρωτάς, δε θυμάμαι
Μη με ρωτάς, μη με ρωτάς, μη με ρωτάς
Μη με κοιτάς, σε φοβάμαι
Μη με κοιτάς, μη με ρωτάς, μη με ρωτάς

Μητέρα Σας φιλώ, Σήμερα πάω για εκτέλεση

 ΟΛΟ το άρθρο >>> www.efsyn.gr

Στρέφω τα μάτια .......  και εστιάζω στα στρατιωτικά καμιόνια που, σαν σήμερα στα 1944, μεταφέρουν ενενήντα δύο κομμουνιστές, ανάμεσά τους δέκα γυναίκες, από το στρατόπεδο Χαϊδαρίου στο σκοπευτήριο της Καισαριανής για να τους στήσουν μπροστά στο απόσπασμα.

.......  

Ενας απ' αυτούς γράφει στη φόδρα του μπερέ του τα ύστατα λόγια προς τους δικούς του, την κόβει και την πετά στη συμβολή Ιεράς Οδού και Κωνσταντινουπόλεως:

 «10-5-44 Αγαπητή Μητέρα Σας φιλώ, Χαιρε[τι]σμους. 

Σήμερα πάω για εκτέλεση πέφτοντας για τον Ελ. ΛΑΟ. 

Γλέζος Νίκος Παραμυθίας 40». 

Εμβρόντητοι οι διαβάτες πηγαίνουν στη μάνα του τη μακάβρια επιστολή.

Ζωντανό τον λογαριάζει εκείνη για μεγάλο διάστημα έκτοτε. Αρνείται να δεχτεί το τρομερό μαντάτο. Περιμένει κρατώντας τη φωτογραφία του στον σταθμό Λαρίσης αργότερα, να τον αναγνωρίσει μεταξύ όσων επιστρέφουν απ' το Νταχάου και τ' άλλα κολαστήρια του Βορρά. Πρόκειται για την Ανδρομάχη Ναυπλιώτου, δασκάλα από την Πάρο.

Οταν υπηρετούσε στ' Απεράθου της Νάξου συνδέθηκε με τον νομικό και δημοσιογράφο Νίκο Γλέζο. Το 1922 γέννησε τον Μανώλη και το '25 τον δεύτερο γιο της, που πήρε το όνομα του πατέρα του, ο οποίος πέθανε πριν απ' τον τοκετό. Ο Νίκος ήταν «κοιλάρφανος» κατά πώς λένε στο χωριό. Υστερα από χηρεία επτά ετών η Μάχη παντρεύτηκε τον δάσκαλο Νίκο Δημητροκάλλη, που της χάρισε τον Γιώργο και τη Βασιλική.

Στα χρόνια της Κατοχής η οικογένεια ζει στην Αθήνα. Τα μεγαλύτερα αγόρια εντάσσονται απ' την πρώτη στιγμή στην ΟΚΝΕ και έπειτα στην ΕΠΟΝ. Δίνουν καθημερινά μάχες, συχνά ένοπλες, ενάντια στον κατακτητή και τους συνεργάτες του, όπως χιλιάδες συνομήλικοί τους. Ο Νίκος συλλαμβάνεται από γερμανοτσολιάδες τη Μεγάλη Πέμπτη 13 Απριλίου 1944 και βασανίζεται φρικτά. Μέχρι την τελευταία στιγμή εμψυχώνει τους συντρόφους του. Τους πρέπει ένα κόκκινο στεφάνι στην Καισαριανή.

Φωτογράφοι της αντίστασης - ΝΙΚΟΣ ΣΤΟΥΡΝΑΡΑΣ

Ο Νίκος Στουρ­νά­ρας, λό­γω του πα­τέ­ρα του,

λο­γα­ρια­ζό­ταν στο Βό­λο, ο πα­λαιό­τε­ρος φω­το­γρά­φος.

Συγ­χρό­νως, μα­ζί με τον Ζη­μέ­ρη, 

δια­τη­ρού­σε ε­κεί­νη την ε­πο­χή,

το πιο γνω­στό και ε­ξε­λιγ­μέ­νο φω­το­γρα­φείο στη πό­λη.

Έχουμε φωτογραφίες μόνο από το έργο του,

πολλές από τις οποίες είναι επιχρωματισμένες.

 

 

Με αυ­τά τα δύο προ­σό­ντα και έ­να τρί­το,

αυ­τό του ε­ξαι­ρε­τι­κού φω­το­γρά­φου,

κα­τόρ­θω­σε να κερ­δί­σει την ε­μπι­στο­σύ­νη των κα­το­χι­κών αρ­χών.

Έφτα­σε στο ση­μείο να του α­να­θέ­τουν προς εμ­φά­νι­ση

φιλμ στρα­τιω­τι­κού πε­ριε­χο­μέ­νου.

Έτσι, στη διάρ­κεια της ε­πε­ξερ­γα­σίας,

κρα­τού­σε ο­ρι­σμέ­να α­ντί­γρα­φα, που πα­ρου­σία­ζαν εν­δια­φέ­ρον.

Και α­φού έ­μπι­στος, ε­ξα­σφά­λι­σε κά­ποια στιγ­μή και γρα­πτή ά­δεια

ό­τι, "ερ­γά­ζε­ται ως φω­το­γρά­φος

για λο­γα­ρια­σμό της γερ­μα­νι­κής Βέρ­μα­χτ".

Εί­χε, δη­λα­δή, πλή­ρη ε­λευ­θε­ρία κι­νή­σεων.

Φρό­ντι­σε λοι­πόν,

να δώ­σει σε έ­ναν α­μύη­το στη φω­το­γρα­φία Ε­ΛΑ­Σί­τη,

ό­ταν ε­κεί­νος έ­φυ­γε στο βου­νό τα ε­ξής:

Δύο φω­το­γρα­φι­κές μη­χα­νές,

πολ­λές γρα­πτές τε­χνι­κές συμ­βου­λές

και αρ­κε­τά φιλ­μ,

ώ­στε να α­πο­τυ­πώ­σει γε­γο­νό­τα και πρό­σω­πα

της α­ντάρ­τι­κης ζωής στο Πήλιο.
Με αυ­τόν τον τρό­πο ο Στουρ­νά­ρας

ε­ξα­σφά­λι­σε εκ των έ­σω,

ει­κό­νες α­πό τη στρα­τιω­τι­κή δρά­ση του Ε­ΛΑΣ, στο Πή­λιο.

Πέ­ραν αυ­τού, Νοέμ­βρη του 1943,

ό­ταν το α­ντάρ­τι­κο βρι­σκό­ταν στον υ­ψη­λό­τε­ρο βαθ­μό α­νά­πτυ­ξης,

 α­νέ­βη­κε και ί­διος προς φω­το­γρά­φη­ση.

http://tvxs.gr/news/ 
https://volosmagnisia.wordpress.com/ 
https://www.facebook.com/MagnesiaStoPerasmaTouChronou/ 

Φωτογράφοι της αντίσταση - ΣΠΥΡΟΣ ΜΕΛETΖΗΣ

Ο Σπύρος Μελετζής ήταν Έλληνας φωτογράφος,

γεννημένος στην Ίμβρο.

Θεωρείται ο κατ' εξοχήν φωτογράφος

της Εθνικής Αντίστασης 1940-1944.

Στην περίοδο της γερμανικής κατοχής, 

 ο φακός του κατέγραψε την Αντίσταση του ελληνικού λαού.

 Θυμάται ο ίδιος:
« Εγώ ήμουν ένας καλλιτέχνης φωτογράφος

που τότε δεν είχα συνειδητοποιήσει

ότι θα “έγραφα” με το φακό μου ιστορία.

«Νομίζω ότι ο Τιτάνιος αγώνας

που έκανε ο Ελληνικός λαός  για τη λευτεριά του,

βρήκε ανταπόκριση από το φακό μου.

Γράφαμε ο καθένας με τον τρόπο του, 

 μια ιστορία συγκλονιστική του καιρού μας…»

Φωτογράφοι της αντίστασης - ΒΟΥΛΑ ΠΑΠΑΙΩΑΝΝΟΥ 1898-1990

  Η Βούλα Παπαϊωάννου μυήθηκε στην τέχνη της φωτογραφίας στα μισά της δεκαετίας του 1930 ασκούμενη κατ’ αρχάς με επιτυχία σε λήψεις τοπίου, μνημείων και αρχαιολογικών εκθεμάτων.

   Στροφή στην πορεία του έργου της αποτέλεσε η κήρυξη του πολέμου του '40 και ιδιαίτερα τα δεινά του άμαχου πληθυσμού της Αθήνας, κατά την περίοδο της γερμανικής κατοχής, που ενεργοποίησαν την κοινωνική συνείδηση της φωτογράφου. Έγινε μάρτυρας στον αποχαιρετισμό των στρατευμένων, στις ετοιμασίες της πόλης για την αντιμετώπιση των εκτάκτων αναγκών και στη φροντίδα των πρώτων τραυματιών. Όταν η πείνα έπληξε την πρωτεύουσα, κατήγγειλε τη φρίκη του πολέμου με τις συγκλονιστικές μορφές των αποσκελετωμένων παιδιών.

  Μετά την Απελευθέρωση ως υπεύθυνη του φωτογραφικού τμήματος της UNRRA (United Nations Relief and Rehabilitation Administration) περιηγήθηκε τη ρημαγμένη ελληνική ύπαιθρο και κατέγραψε τις δύσκολες συνθήκες επιβίωσης των κατοίκων της. Ξεφεύγοντας συχνά από τις εντολές της υπηρεσίας της, απαθανάτισε προσωπικές ιστορίες και φυσιογνωμίες απλών ανθρώπων που παραπέμπουν μάλλον στην αξιοπρέπεια παρά στην εξαθλίωση.

 Περισσότερα * www.benaki.gr

Το αρχείο της το δώρισε στο μουσείο Μπενάκη το 1976. 

Πέθανε στην Αθήνα το 1990.