ΣΑΝ ΣΗΜΕΡΑ 15-6- 1994 ΕΦΥΓΕ Ο ΜΑΝΟΣ ΧΑΤΖΙΔΑΚΙΣ

 www.topontiki.gr/

 Ο Χατζιδάκις για την αστυνομία και τη δολοφονία Καλτεζά.

 

Τα παιδιά των Εξαρχείων και η «μωβ σκιά» 

«Ο σκοπός αγιάζει τα μέσα»

«Αυτό που λέγεται, ότι «ο σκοπός αγιάζει τα μέσα», στην ουσία σημαίνει πως επιδιώκεις έναν αθέμιτο σκοπό με αθέμιτα μέσα. Και για να δικαιολογήσεις τα αθέμιτά σου μέσα, βαφτίζεις το σκοπό σου θεμιτό, του δίνεις ένα ωραίο όνομα και το ονομάζεις «υψηλό ιδανικό». Κι από κεί και πέρα, παίρνεις συγχωροχάρτι προκαταβολικά και μπορεί να κάνεις ό,τι θέλεις. Όπου η εξουσία κατακτήθηκε με τα όπλα, κρατήθηκε με τα όπλα, εκτός σπανίων περιπτώσεων, που αυτήν τη φορά στράφηκαν εναντίον των μαζών που έκαναν την επανάσταση. Γιατί, ποτέ και πουθενά, καμία πρωτοπορία δεν έκανε καμιά επανάσταση»

Περικλής Κοροβέσης - 2010

ΜΑΓΔΑ ΦΥΣΣΑ

 7-10-2020

 

 

 

ΜΑΓΔΑ ΦΥΣΣΑ

 7-10-2020

Βασίλης Ραφαηλίδης - Ο Φασίστας

ΠΟΛΥΤΕΧΝΕΙΟ 1973 + ΠΑΝΣΠΟΥΔΑΣΤΙΚΗ Νο 8

Το παράνομο έντυπο της ΠΑΝΣΠΟΥΔΑΣΤΙΚΗΣ

[που όπως αναγράφεται στην 1η σελίδα είναι το

 "Συνδικαλιστικό όργανο της αντιδικτατορικης ΕΦΕΕ"

Στην 4η σελίδα σε κόκκινο πλαίσιο

η παράγραφος που άναψε φωτιές αργότερα.

ΚΛΙΚ ή καλύτερα κατεβάστε τις εικόνες 

για να διαβάσετε το κείμενο

σε μεγάλο μέγεθος

Πόρισμα Τσεβά για Πολυτεχνείο

«14-10-1974: Πόρισμα Τσεβά για Πολυτεχνείο»

.....

Εν Αθήναις τη 14 Οκτωβρίου 1974 

Ο ενεργήσας την προκαταρκτικών εξέτασιν Εισαγγελεύς

ΔΗΜΗΤΡΙΟΣ ΤΣΕΒΑΣ ΕΙΣΑΓΓΕΛΕΥΣ ΠΡΩΤΟΔΙΚΩΝ

ΣΑΝ ΣΗΜΕΡΑ 30-5-1941 ΓΛΕΖΟΣ ΚΑΙ ΣΑΝΤΑΣ ΚΑΤΕΒΑΖΟΥΝ ΑΠ ΤΗΝ ΑΚΡΟΠΟΛΗ ΤΗ ΝΑΖΙΖΤΙΚΗ ΣΗΜΕΙΑ

Σαν σήμερα 51 χρόνια πριν

Στη μνήμη όσων φύτεψαν τον σπόρο της Δημοκρατίας.

Ένα ντοκιμαντέρ που αποτυπώνει την αντίδραση του ελληνικού λαού στη χούντα των συνταγματαρχών, και τους πανηγυρισμούς μετά την πτώση του μισητού καθεστώτος. Παρουσιάζονται οι δύο συναυλίες που έγιναν το 1974 για την υποστήριξη του αγώνα των Κυπρίων, οι πορείες του 1974 για την επέτειο του Πολυτεχνείου, η αναπαράσταση των βασανιστηρίων στα οποία υποβλήθηκε ο αγωνιστής του ΠΑΜ Χρήστος Ρεκλείτης και η κηδεία του Κύπριου Δώρου Λοΐζου.

21 Φεβρουαρίου 1973. Κατάληψη Νομικής.

  Οι πρώτες άξιες λόγου φοιτητικές αντιδράσεις κατά τη διάρκεια της δικτατορίας εμφανίσθηκαν στις αρχές του 1972

  Στις 21 Φεβρουαρίου 1973, 4.000 φοιτητές καταλαμβάνουν το κτίριο της Νομικής Αθηνών στην οδό Σόλωνος. 
  Από την ταράτσα του κτιρίου καλούν το λαό της Αθήνας να συμπαρασταθεί στον αγώνα τους για δημοκρατικές ελευθερίες και απαγγέλλουν τον όρκο: 

«Εμείς οι φοιτηταί των Ανωτάτων Εκπαιδευτικών Ιδρυμάτων ορκιζόμαστε στ' όνομα της ελευθερίας να αγωνισθούμε μέχρι τέλους για την κατοχύρωση: α) των ακαδημαϊκών ελευθεριών, β) του πανεπιστημιακού ασύλου, γ) της ανακλήσεως όλων των καταπιεστικών νόμων και διαταγμάτων».

Η κατάληψη της Νομικής Αθηνών τον Φεβρουάριο του 1973.

Ο δρόμος για το Πολυτεχνείο (17 Νοεμβρίου 1973) είχε ανοίξει.

Γενέθλιον της Μακρονήσου - 1947

Στις 12 Μαΐου του 1947, εν μέσω του ελληνικού Εμφύλιου Πολέμου, 

εγκαινιάζεται το στρατόπεδο της Μακρονήσου, 

στο ομώνυμο ξερονήσι απέναντι από το Λαύριο. 

Το στρατόπεδο θα αποτελέσει στρατόπεδο συγκέντρωσης και τόπο εξορίας 

χιλιάδων για τους οποίους το καθεστώς έκρινε ότι έχρηζαν 

κοινωνικής, πολιτικής ή εθνικής αναμόρφωσης. 

Δολοφονία του Νίκου Τεμπονέρα - 8 Ιανουαρίου 1991

Το μνημείο για τον Τεμπονέρα στο σημείο που δολοφονήθηκε έξω από το 3ο Λύκειο Πάτρας

 

 

 

Ο Νίκος Τεμπονέρας (1954 - Πάτρα, 8 Ιανουαρίου 1991) ήταν μαθηματικός και εκπαιδευτικός.

 Το όνομά του έγινε γνωστό στο πανελλήνιο, 

όταν δολοφονήθηκε κατά τη διάρκεια των μαθητικών κινητοποιήσεων της περιόδου 1990-91.

 https://el.wikipedia.org

Ο γιος του δολοφονηθέντος καθηγητή, Ν. Τεμπονέρα, Διονύσης,

έγραψε στον προσωπικό του λογαριασμό στο facebook.

17 ΝΟΈΜΒΡΗ 1973

Απελευθέρωση της Αθήνας * 12- Οκτ 1944

Σε αντίθεση με τις περισσότερες Ευρωπαικές χώρες

 όπου υπήρξε μαζική άνευ δίκης τιμωρία των δοσίλογων, 

στην Αθήνα επικράτησε τάξη και ησυχία.

 Όπως πιστοποιεί και έγγραφο 

της βρετανικής Force 133 τη νύχτα της 12ης Οκτωβρίου:  

“Απόλυτη ησυχία παντού. Καμία ταραχή και οι δρόμοι σχεδόν άδειοι. 

Ο ΕΛΑΣ και άλλα όργανα περιπολούν με τάξη

Σαν σήμερα (1970) αυτοπυρπολήθηκε ο Κώστας Γεωργάκης

Σαν σήμερα τα ξημερώματα του 1970 

αυτοπυρπολήθηκε ο Κώστας Γεωργάκης, 

μορφή του αντιδικτατορικού αγώνα, 

διαμαρτυρόμενος για τη Χούντα στην Ελλάδα 

και προκάλεσε διεθνείς αντιδράσεις.

Ήταν φοιτητής γεωολογίας στην Ιταλία, όταν ανώνυμα αποκάλυψε ότι η δικτατορία είχε διεισδύσει σε ελληνικές ιταλικές οργανώσεις.

Φοβούμενος ότι θα αποκαλύπτονταν η ταυτότητά του, τυλίχτηκε στις φλόγες. Έτρεχε μπροστά από το δικαστικό μέγαρο και φώναζε «Ζήτω η Ελλάδα, κάτω η δικτατορία».

Οδοκαθαριστές τον βρήκαν στην πλατεία Ματεότι της Γένοβας, αλλά εκείνος δεν δέχτηκε την βοήθειά τους και «έφυγε» από τη ζωή έπειτα από λίγες ώρες.

Η θυσία του αγωνιστή αναγνωρίστηκε στη Μεταπολίτευση μετά την αποκατάσταση της δημοκρατίας.

«Συγχώρεσε με γι’αυτό που έκανα και μην κλάψεις. Ο γιος σου δεν είναι ήρωας. Είναι άνθρωπος, όπως όλοι οι άλλοι, ίσως λίγο πιο φοβισμένος. Δεν θέλω να μπείτε σε κίνδυνο από τις πράξεις μου, αλλά δεν μπορώ να κάνω διαφορετικά, παρά να σκέφτομαι και να ενεργώ σαν ελεύθερο άτομο», είχε γράψει στο γράμμα του.

Μαρμάρινη πλάκα αφιερωμένη στην μνήμη του είναι τοποθετημένη στην πλατεία Ματεότι. «Η Ελλάδα θα σε θυμάται για πάντα»,  γράφει στα ιταλικά.

Γεννήθηκε στην Κέρκυρα στις 23 Αυγούστου του 1948 και ήταν μέλος της ΕΔΗΝ, εολαίας της Ένωσης Κέντρου. 

 http://www.efsyn.gr/

Σιγά μην κλάψω

 Ο 34χρονος Killah P, ή κατά κόσμον Παύλος Φύσσας,

που δολοφονήθηκε τα ξημερώματα της 

18ης Σεπτεμβρίου 2013 στην Αμφιάλη,

είχε τραγουδήσει ένα τραγούδι του Γιάννη Αγγελάκα

με το δικό του τρόπο ένα τραγούδι

«Σιγά μη κλάψω».

Έγινε ο κόσμος μια μεγάλη φυλακή
κι εγώ ψάχνω έναν τρόπο τα δεσμά να σπάσω.
Έχω ένα μέρος που με περιμένει εκεί,
σε μια πολύ ψηλή κορφή πρέπει να φτάσω.
Γι' αυτό απλώνω ξανά πολύ ψηλά τα δυο μου χέρια,
για να κλέψω λίγο φως από τα λαμπερά αστέρια.
Δεν αντέχω εδώ κάτω και κοντεύει να με πνίξει
των ανθρώπων η μιζέρια τόσο, όσο κι η θλίψη.
Δεν αντέχω άλλο κι όλοι αυτοί δε μου ταιριάξαν,
πήρα τ'άλλο μονοπάτι κι όχι αυτό που μου χαράξαν.
Ήταν δύσβατο, σκληρό και με παγίδες πολλές,
αγάπες σκάρτες και φίλοι φαρμακερές οχιές.
Είχε τέρατα με παράξενες στολές
που παραμονεύαν πάντοτε κρυφά μεσ' στις σκιές,
Μην κοντοσταθείς αν πρόκειται ν' ακολουθήσεις,
τα δόντια σφίξε γερά και μη δακρύσεις.
Εγώ το πήγα και το έφτασα στο τέρμα
κι όπως γράφουν στα βιβλία οι παλιοί σοφοί,
όταν θα φτάσει ο ήλιος στο τελευταίο γέρμα,
θα βάλουνε φωτιά από ψηλά οι αετοί.

Για όσους με πρόδωσαν με πίσω μαχαιριές, θέλω να ξέρουν ότι
σιγά μην κλάψω.
Και για αυτές τις αγάπες τις παλιές, θέλω να ξέρουν ότι
σιγά μην κλάψω.
Κι όσοι μ' απείλησαν με πύρινα δεσμά, θέλω να ξέρουν ότι
σιγά μη φοβηθώ.
Να'ρθούνε να με βρουν στην κορυφή ψηλά, τους περιμένω και
σιγά μη φοβηθώ.

Μου είπαν να μην κάνω όνειρα τρελά,
να μην τολμήσω να κοιτάξω τα αστέρια,
μα εγώ ποτέ μου δεν τους πήρα σοβαρά,
πήρα τον κόσμο ολόκληρο στα δυο μου χέρια.
Θέλουνε τώρα να μου φτιάξουν μια φωλιά,
που εκεί πάνω της το φόβο, την ασχήμια
κι ένα κλάμα γοερό και μια αλυσίδα βαριά,
κουβαλάει την κατάρα των θεών και τη βλασφήμια.
Δε θα δακρύσω μια και δε θα φοβηθώ.
Δε θα αφήσω να μου κλέψουν τα όνειρα μου,
ελεύθερα, ψηλά, πολύ ψηλά πετώ
κι όλοι ζηλεύουν τα περήφανα κι αδέσμευτα φτερά μου.
Και περιμένω κι άλλα αδέρφια για να 'ρθουν
σ' αυτήν την κορυφή που όλους περιμένει,
αρκεί να μη δακρύσουν και να μη φοβηθούν
σ' αυτήν την έξυπνη απάτη, την καλοστημένη.

ΧΙΛΗ - 11 Σεπτεμβρίου 1973

Φωτογραφίες των θυμάτων της δικτατορίας μπροστά στο Προεδρικό Μέγαρο της Χιλής, στο Σαντιάγο. Στις 11 Σεπτεμβρίου συμπλήρωθηκαν  42 χρόνια από το πραξικόπημα που ανέτρεψε τον δημοκρατικά εκλεγμένο Πρόεδρο της Χιλής, Σαλβαντόρ Αλιέντε και εγκαθίδρυσε την 17χρονη στρατιωτική δικτατορία του Αουγκούστο Πινοσέτ.

http://www.naftemporiki.gr/

30-5-1941-Γλέζος και Σάντας κατεβάζουν τη σβάστικα από την Ακρόπολη

από φωτογραφίσεις μου.

ΜΗΝ ΞΕΧΝΑΣ ΤΟΝ ΦΑΣΙΣΜΟ - Είμαστε δυο - 1970

Απόσπασμα από ένα γαλλικό ντοκιμαντέρ του Ροβήρου Μανθούλη με τίτλο "Είμαστε δυο". Μια σύντομη περιγραφή της ταινίας : Τα τραγούδια της φυλακής, στο Παρίσι. Επιτέλους ελεύθερος ο Μίκης Θεοδωράκης από την φυλάκιση στον Ορωπό πετάει στο Παρίσι. Το ίδιο βράδυ μαζί με τον Ζορζ Μουστακί μεταφράζουν στα γαλλικά κάποια από τα τραγούδια που έγραψε ο Μίκης στον Ορωπό. Η κάμερα καταγράφει αυτές τις εξαιρετικές στιγμές των 2 καλλιτεχνών.

Το βίντεο είναι από δυο κομμάτια που κυκλοφορούν στο διαδίκτυο.