Κατάληψη της νομικής Αθηνών ( 21 Φεβρουάριου 1973 )

 

ΤΖΕΝΗ ΚΑΡΕΖΗ

 ΕΦΥΓΕ  ΣΑΝ  ΣΗΜΕΡΑ 

27 Ιουλίου 1992

 

Κατάληψη της νομικής Αθηνών (21 Φεβρουάριου 1973)

 

Σήφης Βαλυράκης 1943 -2021

 

 
Η απόδραση και η προσπάθεια διαφυγής στη Γιουγκοσλαβία

Κορυφαίο στέλεχος της αντι-χουντικής αντίστασης και του ένοπλου κλάδου του ΠΑΚ), ο Βαλυράκης ήταν καταζητούμενος από το καθεστώς της 21ης Απριλίου επί τρία χρόνια για βομβιστικές επιθέσεις και συνελήφθη τελικά το 1971, όπου βασανίστηκε και φυλακίστηκε στο ΕΑΤ-ΕΣΑ.

Απέδρασε όμως καθώς κατάφερε να κόψει τα κάγκελα του κελιού του και μετά προκάλεσε βραχυκύκλωμα στο ηλεκτρικό δίκτυο των φυλακών. Στη συνέχεια ανέβηκε στην στέγη ενός τραίνου που πήγαινε στη Γιουγκοσλαβία. Για κακή του τύχη το τραίνο σταμάτησε για ανεφοδιασμό στα σύνορα, οι προβολείς των φυλακίων έπεσαν πάνω του, τον εντόπισαν και τον συνέλαβαν. Αυτή τη φορά οδηγήθηκε στις φυλακές Κέρκυρας.

Τελικά κατάφερε πάλι να αποδράσει, αυτή τη φορά κολυμπώντας έως την Αλβανία. Αλλά το εκεί καθεστώς του Ενβέρ Χότζα νόμιζε πως ήταν Έλληνας κατάσκοπος της χούντας, και αρχικά του επέβαλε ποινή τριών ετών σε καταναγκαστικά έργα στο στρατόπεδο του Φίερι.

Όμως αυτή τη φορά στάθηκε τυχερός καθώς ο Ανδρέας Παπανδρέου κινητοποίησε τις επαφές του με το διεθνές Μαοϊκό και φιλοκινεζικό κίνημα (εκείνη την εποχή η Αλβανία ήταν δορυφόρος της Κίνας του Μάο) για να τον σώσει. Τελικά ο πρίγκιπας της Καμπότζης Σιχανούκ, στενός φίλος του Ανδρέα Παπανδρέου, επενέβη στους Κινέζους, οι οποίοι επικοινώνησαν με τους Αλβανούς, και έτσι ο Σήφης Βαλυράκης αφέθηκε ελεύθερος. 

 

www.topontiki.gr/

 

 
«Λευκό» στο Μάαστριχτ

Μια ιδιαίτερη πολιτική στάση του Σήφη Βαλυράκη ήταν ότι το 1992 είχε ψηφίσει «λευκό» στην κύρωση της Συνθήκης του Μάαστριχτ στο ελληνικό κοινοβούλιο. Υπέρ της συνθήκης είχαν ταχτεί τα κόμματα ΠΑΣΟΚ, ΝΔ, Συνασπισμός και ΠΟΛΑΝ του Αντώνη Σαμαρά, ενώ κατά της συνθήκης τάχθηκε μόνο το ΚΚΕ και η βουλευτής των Οικολόγων Εναλλακτικών Κατερίνα Ιατροπούλου.

 

 www.topontiki.gr/

Η ΜΗΤΕΡΑ ΤΟΥ ΜΑΝΩΛΗ ΓΛΕΖΟΥ

"ΕΦΥΓΕ "  Ο  ΜΑΝΩΛΗΣ   ΓΛΕΖΟΣ

    

1 ΜΑΗ 1976 - "ΕΦΥΓΕ" Ο ΑΛΕΚΟΣ ΠΑΝΑΓΟΥΛΗΣ

1 ΜΑΗ 1909 - ΓΕΝΝΗΘΗΚΕ Ο ΓΙΑΝΝΗΣ ΡΙΤΣΟΣ

el.wikipedia.org - Γ. Ρίτσος

 

ΑΛΕΚΟΣ ΠΑΝΑΓΟΥΛΗΣ - Πρωτομαγιά του 1976

σπάνια Εκπομπή - αφιέρωμα ΕΡΤ

Σαν σήμερα 51 χρόνια πριν

Στη μνήμη όσων φύτεψαν τον σπόρο της Δημοκρατίας.

Ένα ντοκιμαντέρ που αποτυπώνει την αντίδραση του ελληνικού λαού στη χούντα των συνταγματαρχών, και τους πανηγυρισμούς μετά την πτώση του μισητού καθεστώτος. Παρουσιάζονται οι δύο συναυλίες που έγιναν το 1974 για την υποστήριξη του αγώνα των Κυπρίων, οι πορείες του 1974 για την επέτειο του Πολυτεχνείου, η αναπαράσταση των βασανιστηρίων στα οποία υποβλήθηκε ο αγωνιστής του ΠΑΜ Χρήστος Ρεκλείτης και η κηδεία του Κύπριου Δώρου Λοΐζου.

21 Φεβρουαρίου 1973. Κατάληψη Νομικής.

  Οι πρώτες άξιες λόγου φοιτητικές αντιδράσεις κατά τη διάρκεια της δικτατορίας εμφανίσθηκαν στις αρχές του 1972

  Στις 21 Φεβρουαρίου 1973, 4.000 φοιτητές καταλαμβάνουν το κτίριο της Νομικής Αθηνών στην οδό Σόλωνος. 
  Από την ταράτσα του κτιρίου καλούν το λαό της Αθήνας να συμπαρασταθεί στον αγώνα τους για δημοκρατικές ελευθερίες και απαγγέλλουν τον όρκο: 

«Εμείς οι φοιτηταί των Ανωτάτων Εκπαιδευτικών Ιδρυμάτων ορκιζόμαστε στ' όνομα της ελευθερίας να αγωνισθούμε μέχρι τέλους για την κατοχύρωση: α) των ακαδημαϊκών ελευθεριών, β) του πανεπιστημιακού ασύλου, γ) της ανακλήσεως όλων των καταπιεστικών νόμων και διαταγμάτων».

ΚΩΣΤΑΣ ΓΕΩΡΓΑΚΗΣ, σαν σήμερα 19 Σεπ 1970 αυτοπυρπολήθηκε στη Γένοβα

Ήταν 19 Σεπτεμβρίου 1970, ώρα 3 τη νύχτα, όταν έξω από την κεντρική πλατεία Ματεότι της Γένοβα, μπροστά από τα σκαλοπάτια του Μεγάρου των Δόγηδων, ο 22χρονος Κώστας Γεωργάκης τυλιγμένος στις φλόγες φώναζε ηρωικά: “Ζήτω η ελεύθερη Ελλάδα – Κάτω η δικτατορία – Το έκανα για την Ελλάδα μου». Η ομάδα οδοκαθαριστών που καθάριζε την πλατεία Ματεότι βρέθηκε μπροστά σε μια εικόνα που αποτέλεσε την πρώτη «ανθρωποθυσία» απέναντι στο καθεστώς της χούντας στην Ελλάδα....




Βγήκε από το σπίτι και οδήγησε το 500αράκι Φιατάκι του, που είχε κολλημένη μια φωτογραφία του Ανδρέα Παπανδρέου στο παρμπρίζ του. Στο πορτ μπαγκάζ μετέφερε τρία μπουκάλια γεμάτα βενζίνη. Κατευθύνθηκε προς τα σκαλιά του Παλάτσο Ντουκάλε, στο οποίο στεγάζονταν τότε τα δικαστήρια της πόλης. Κάτω από τη μεγάλη στοά, άνοιξε τα μπουκάλια και έριξε τη βενζίνη στα ρούχα του. Μετά άναψε το σπίρτο. «Συγχώρεσε με γι’αυτό που έκανα και μην κλάψεις. Ο γιος σου δεν είναι ήρωας. Είναι άνθρωπος, όπως όλοι οι άλλοι, ίσως λίγο πιο φοβισμένος. Δεν θέλω να μπείτε σε κίνδυνο από τις πράξεις μου, αλλά δεν μπορώ να κάνω διαφορετικά, παρά να σκέφτομαι και να ενεργώ σαν ελεύθερο άτομο», είχε γράψει στο τελευταίο γράμμα του....




Διαβάστε όλο το άρθρο:

«Το μεγάλο μας τσίρκο», πρεμιέρα σαν σήμερα στις 22 Ιουνίου 1973

Θεατρικό έργο του Ιάκωβου Καμπανέλλη, που έγραψε ιστορία, όταν ανέβηκε μεσούσης της δικτατορίας από τον θίασο Καρέζη – Καζάκου. Τη μουσική και τα τραγούδια της παράστασης έγραψε ο Σταύρος Ξαρχάκος.

Το έργο διατρέχει, με σατυρικό, αλλά και δραματικό τρόπο, τη νεότερη ελληνική ιστορία από την Τουρκοκρατία και τα χρόνια του Όθωνα έως τη Μικρασιατική Καταστροφή και τη γερμανική Κατοχή.

 Την παράσταση ανέλαβε να σκηνοθετήσει ο Κώστας Καζάκος με βοηθό τον Άρη Δαβαράκη, τα σκηνικά και τα κοστούμια έφτιαξε ο Φαίδων Πατρικαλάκης. Τα τραγούδια της παράστασης έγραψε ο Σταύρος Ξαρχάκος και τα ερμήνευε επί σκηνής ο Νίκος Ξυλούρης. Η κίνηση και η θεατρική απόδοση της σκηνής του Καραγκιόζη διδάχτηκε από τον Ευγένιο Σπαθάρη, ο οποίος διακόσμησε το χώρο της εισόδου. Τους βασικούς ρόλους ερμήνευσαν ο Κώστας Καζάκος, η Τζένη Καρέζη, ο Διονύσης Παπαγιαννόπουλος, ο Νίκος Κούρος, ο Τίμος Περλέγκας και ο Χρήστος Καλαβρούζος.

Η πρεμιέρα του έργου δόθηκε στις 22 Ιουνίου 1973 στο θέατρο «Αθήναιον» της οδού Πατησίων.

Οι παραστάσεις του διακόπηκαν βίαια από τη Χούντα, τον Οκτώβριο, λίγο πριν από το Πολυτεχνείο. Η Τζένη Καρέζη και ο Κώστας Καζάκος συνελήφθησαν και κρατήθηκαν στο ΕΑΤ-ΕΣΑ, ενώ συνελήφθησαν εκ νέου κατά την εξέγερση του Πολυτεχνείου. Οι παραστάσεις του έργου συνεχίστηκαν μετά την αποφυλάκισή τους με μεγαλύτερη επιτυχία από τις 22 Δεκεμβρίου 1973. Αμέσως μετά τη Μεταπολίτευση, στις 3 Αυγούστου 1974, το έργο ξανανέβηκε με την προσθήκη των λογοκριμένων σκηνών κι ενός τραγουδιού («Το Πρόσκύνημα») στο φινάλε της παράστασης για τους νεκρούς του Πολυτεχνείου.

περισσότερα

Πρωτομαγιά του 1976 "Έχασε" τη ζωή του ο Αλέκος Παναγούλης

Σαν σήμερα 21 Απρ 1967

Η Αγία Κιουρά των εξορίστων της Λέρου.

Η Αγία Κιουρά αγιογραφήθηκε στα χρόνια '69-'70, 

από τον Σαλονικιό Αντώνη Καραγιάννη 
και τους Τάκη Τζανετέα και Κυριάκο Τσακίρη.

Κάποιοι φανατικοί της Εκκλησίας 
έσπευσαν να ασβεστώσουν τις αγιογραφίες, 

να κρύψουν τις δημιουργίες των τριών εξόριστων ζωγράφων.

Το γεγονός το αντιλήφθηκε χρόνια αργότερα 
η Ελβετική Αρχαιολογική Σχολή, 

με αποτέλεσμα να ξεσπάσει η οργή των αγωνιστών κατά της δικτατορίας, 

οι οποίοι με μεγάλο αγώνα πέτυχαν την αποκατάσταση, 

με χρηματοδότηση του ΥΠΠΟ.  

φωτογραφίες (1999)  πριν την αποκατάσταση
Ζάφειρας Παναγιώτης

http://zafeiras-photos.blogspot.gr/ 

17 ΝΟΈΜΒΡΗ 1973

Σαν σήμερα (1970) αυτοπυρπολήθηκε ο Κώστας Γεωργάκης

Σαν σήμερα τα ξημερώματα του 1970 

αυτοπυρπολήθηκε ο Κώστας Γεωργάκης, 

μορφή του αντιδικτατορικού αγώνα, 

διαμαρτυρόμενος για τη Χούντα στην Ελλάδα 

και προκάλεσε διεθνείς αντιδράσεις.

Ήταν φοιτητής γεωολογίας στην Ιταλία, όταν ανώνυμα αποκάλυψε ότι η δικτατορία είχε διεισδύσει σε ελληνικές ιταλικές οργανώσεις.

Φοβούμενος ότι θα αποκαλύπτονταν η ταυτότητά του, τυλίχτηκε στις φλόγες. Έτρεχε μπροστά από το δικαστικό μέγαρο και φώναζε «Ζήτω η Ελλάδα, κάτω η δικτατορία».

Οδοκαθαριστές τον βρήκαν στην πλατεία Ματεότι της Γένοβας, αλλά εκείνος δεν δέχτηκε την βοήθειά τους και «έφυγε» από τη ζωή έπειτα από λίγες ώρες.

Η θυσία του αγωνιστή αναγνωρίστηκε στη Μεταπολίτευση μετά την αποκατάσταση της δημοκρατίας.

«Συγχώρεσε με γι’αυτό που έκανα και μην κλάψεις. Ο γιος σου δεν είναι ήρωας. Είναι άνθρωπος, όπως όλοι οι άλλοι, ίσως λίγο πιο φοβισμένος. Δεν θέλω να μπείτε σε κίνδυνο από τις πράξεις μου, αλλά δεν μπορώ να κάνω διαφορετικά, παρά να σκέφτομαι και να ενεργώ σαν ελεύθερο άτομο», είχε γράψει στο γράμμα του.

Μαρμάρινη πλάκα αφιερωμένη στην μνήμη του είναι τοποθετημένη στην πλατεία Ματεότι. «Η Ελλάδα θα σε θυμάται για πάντα»,  γράφει στα ιταλικά.

Γεννήθηκε στην Κέρκυρα στις 23 Αυγούστου του 1948 και ήταν μέλος της ΕΔΗΝ, εολαίας της Ένωσης Κέντρου. 

 http://www.efsyn.gr/

ΧΙΛΗ - 11 Σεπτεμβρίου 1973

Φωτογραφίες των θυμάτων της δικτατορίας μπροστά στο Προεδρικό Μέγαρο της Χιλής, στο Σαντιάγο. Στις 11 Σεπτεμβρίου συμπλήρωθηκαν  42 χρόνια από το πραξικόπημα που ανέτρεψε τον δημοκρατικά εκλεγμένο Πρόεδρο της Χιλής, Σαλβαντόρ Αλιέντε και εγκαθίδρυσε την 17χρονη στρατιωτική δικτατορία του Αουγκούστο Πινοσέτ.

http://www.naftemporiki.gr/

Εφυγε σαν σήμερα ο Αλέκος Παναγούλης, 1976

Εφυγε σαν σήμερα την πρωτομαγιά του 1976 σε ηλικία 36 ετώνο Αλέκος Παναγούλης κατόπιν τροχαίου ατυχήματος στην λεωφόρο Βουλιαγμένης (το αυτοκίνητό του πήγε και έπεσε σε υπόγειο κατάστημα επί της λεωφόρου κάθετα στην πορεία), λίγες μέρες πριν την αποκάλυψη των φακέλων σχετικά με τα όργανα ασφαλείας της Χούντας (Φάκελος ΕΣΑ). Η αποκάλυψη των φακέλων, που δεν έλαβε χώρα ποτέ, λέγεται ότι περιείχε αδιαμφισβήτητες αποδείξεις εις βάρος ορισμένων πολιτικών που συνεργάστηκαν με την χούντα. Κατά πολλούς, το τροχαίο ατύχημα είχε στηθεί για να θέσει τον Αλέξανδρο Παναγούλη εκτός μάχης και να εξαφανίσει τις αποδείξεις που είχε υπό την κατοχή του. Δεν έχει παρουσιαστεί ωστόσο μέχρι σήμερα κανένα τεκμήριο για όλες αυτές τις εικασίες.

Ο Αλέξανδρος Παναγούλης γεννήθηκε στην Γλυφάδα. Δευτερότοκος γιος της Αθηνάς Κακαβούλη (1908-1991) και του Βασιλείου Παναγούλη, αξιωματικού του στρατού ξηράς. Αδερφός του Γεωργίου Παναγούλη, θύματος του καθεστώτος των Συνταγματαρχών, και του Ευσταθίου Παναγούλη, μετέπειτα πολιτικού άνδρα.

Ο Αλέξανδρος Παναγούλης συμμετείχε ενεργά στον αγώνα για την επαναφορά της δημοκρατίας και εναντίον του στρατιωτικού καθεστώτος του Γ. Παπαδόπουλου (1967-1974). Λιποτάκτησε από το στράτευμα και ίδρυσε την οργάνωση Εθνική Αντίσταση. Μαζί με στενούς του συνεργάτες σχεδιάζει την απόπειρα δολοφονίας του δικτάτορα Παπαδόπουλου την 13η Αυγούστου 1968 κοντά στη Βάρκιζα. Αποτυγχάνει και συλλαμβάνεται. 
Μετά από μερόνυχτα συνεχούς βασανισμού, οδηγείται ημιθανής στο νοσοκομείο και κατόπιν δικάζεται από το Στρατοδικείο στις 3 Νοεμβρίου 1968 και καταδικάζεται δις εις θάνατον, μαζί με άλλα μέλη της Εθνικής Αντίστασης, στις 17 Νοεμβρίου 1968. Μεταφέρεται στην Αίγινα για την εκτέλεση η οποία όμως ματαιώθηκε χάρη στις πιέσεις της διεθνούς κοινότητας και αφού προσπάθησαν να πείσουν τον Παναγούλη να υπογράψει για να του δοθεί χάρη. Στις 25 Νοεμβρίου 1968 ο Παναγούλης μεταφέρθηκε από την Αίγινα στις Στρατιωτικές Φυλακές του Μπογιατίου (Σ.Φ.Μ.), όπου και του επιβλήθηκε η "ποινή του εντοιχισμού" όπως λέει ο ίδιος.  Από εκεί δραπετεύει στις 5 Ιουνίου 1969, συλλαμβάνεται όμως εκ νέου και οδηγείται προσωρινά στο στρατόπεδο στου Γουδή για να μεταφερθεί μετά από ένα μήνα και πάλι στις φυλακές Μπογιατίου. Εκεί τον περιμένει η απομόνωση σε κελί που το έφτιαξαν ειδικά για τον Παναγούλη και ήταν σαν αντίγραφο τάφου. Επιχειρεί να δραπετεύσει αρκετές φορές ανεπιτυχώς. Γράφει ποιήματα ως διέξοδο. Συνεχίζει να γράφει ακόμα και όταν του κατάσχουν κάθε γραφική ύλη χρησιμοποιώντας για μελάνι το αίμα του και για χαρτί τους τοίχους του κελιού-τάφου του.
Ο Α. Παναγούλης σύμφωνα με ορισμένους αρνείται την πρόταση απονομής χάριτος που του προσέφερε η χούντα. Τον Αύγουστο του 1973 – μετά από τεσσεράμισι σχεδόν χρόνια φυλάκισης – απελευθερώθηκε βάση της γενικής αμνηστίας που απένειμε το καθεστώς των συνταγματαρχών στους πολιτικούς κρατούμενους, κατόπιν της αποτυχημένης προσπάθειας του Γ. Παπαδόπουλου να φιλελευθεροποιήσει το καθεστώς του. Αυτοεξορίζεται εκ νέου, αυτή τη φορά στην Φλωρεντία της Ιταλίας, για να επαναδραστηριοποιηθεί στην αντίσταση, ουσιαστικά όμως συνεχίζει την αντίσταση στην Ελλάδα ερχόμενος κρυφά όπου και οργανώνει ομάδες αντίστασης.

ΜΗΝ ΞΕΧΝΑΣ ΤΟΝ ΦΑΣΙΣΜΟ - Είμαστε δυο - 1970

Απόσπασμα από ένα γαλλικό ντοκιμαντέρ του Ροβήρου Μανθούλη με τίτλο "Είμαστε δυο". Μια σύντομη περιγραφή της ταινίας : Τα τραγούδια της φυλακής, στο Παρίσι. Επιτέλους ελεύθερος ο Μίκης Θεοδωράκης από την φυλάκιση στον Ορωπό πετάει στο Παρίσι. Το ίδιο βράδυ μαζί με τον Ζορζ Μουστακί μεταφράζουν στα γαλλικά κάποια από τα τραγούδια που έγραψε ο Μίκης στον Ορωπό. Η κάμερα καταγράφει αυτές τις εξαιρετικές στιγμές των 2 καλλιτεχνών.

Το βίντεο είναι από δυο κομμάτια που κυκλοφορούν στο διαδίκτυο.

Ροδόσταμο

Στην κινηματογραφική αυτοβιογραφία του Μίκη Θεοδωράκη, που σκηνοθέτησαν και επιμελήθηκαν ο Γιώργος και η Ηρώ Σουράκη, ο ίδιος ο συνθέτης διηγείται (2008)  από την περίοδο που πέρασε κρατούμενος στις φυλακές του Ωρωπού:


Ο Μ. Θεοδωράκης εξηγεί ότι το επισκεπτήριο ήταν μια φορά κάθε δυο μήνες, πολλές φορές συγγενείς και φίλοι των κρατουμένων προσέγγιζαν στο μόλο απέναντι από τις φυλακές προκειμένου να τους βλέπουν. 
Αλλά αυτό απαγορευόταν, πολλές φορές τους έπιαναν.

«Μια μέρα νομίζω ήταν Φλεβάρης, Μάρτης του '70, όλο το στρατόπεδο είμαστε μέσα, κοιμόμαστε όλοι, και κάποιος φρουρός (...) με ξύπνησε.
 "Κύριε Μίκη", μου λέει, "κάποιοι τραγουδάνε δικά σας τραγούδια". 
Βγήκα λοιπόν κι ήρθα εδώ. 
Φύσαγε λίγος αέρας και με τον αέρα ερχότανε το Ροδόσταμο. 
Ηταν μια παρέα τρεις - τέσσερις άντρες, μια γυναίκα και βάδιζαν αργά στο μόλο. 
Εγώ γνώρισα από το ύφος που τραγουδούσε, μου 'ρθε ότι είναι ο Χιώτης. 
Κατάλαβα, αλλά δεν ήμουνα βέβαιος. 
Αυτοί όμως βάδιζαν μ' ένα τρόπο επίσημο, θα 'λεγα.
Αργά, ιεροτελεστικά. 
Εβλεπαν προς εμάς και προχωρούσαν.
Σιγά - σιγά άρχισαν να ξυπνούν κι οι άλλοι κρατούμενοι και γέμισε εδώ όλο το συρματόπλεγμα απ' τους κρατούμενους. 
Και έφυγε ένας ενωματάρχης από το διοικητήριο και πήγε εκεί. 
Είδαμε ότι συνομιλούσαν μαζί, δεν τον έπιασαν το Χιώτη. 
Και τον άφησαν. 
Εφύγαμε κι εμείς. 
Την άλλη μέρα μαθαίνουμε από τον Τύπο ότι  
ο Μανώλης Χιώτης είχε πάει στον Ωρωπό, 
το απόγευμα, γύρισε στο σπίτι του στον Ωρωπό
και έπαθε καρδιακή προσβολή και πέθανε».

http://www1.rizospastis.gr