Σαν σήμερα Μανώλης Γλέζος & Λάκης Σάντας

κατέβασαν τη γερμανική σημαία από την Ακρόπολη

ΤΟ ΚΑΣΤΡΟ ΤΟΥ ΥΜΗΤΤΟΥ - 28 Απριλίου 1944

  «Διαβάτη που περνάς από το σπίτι των τριών ηρώων του Υμηττού, γονάτισε, σφίξε τη γροθιά σου και ορκίσου εκδίκηση – ΕΠΟΝ»

Σύμβολο λευτεριάς Στις 28 Απρίλη του 1944, σ' ένα μικρό σπιτάκι στον Υμηττό, στη μια γωνία της οδού Κοραή, γράφτηκε μια από τις πιο ηρωικές και δοξασμένες σελίδες της Εθνικής Αντίστασης κατά των χιτλεροφασιστών κατακτητών και των συνεργατών τους. Τρεις ΕΠΟΝίτες του ΕΛΑΣ της Αθήνας, ο Δημήτρης Αυγέρης (18 χρ), ο Κώστας Φολτόπουλος (17χρ) και ο Φάνης Κιοκμενίδης (17χρ), που φύλαγαν τον οπλισμό της διμοιρίας τους, αντιμετώπισαν για πάνω από 7 ολόκληρες ώρες, με τ' ατομικά τους όπλα, 200 Γερμανούς και ταγματασφαλίτες.

περισσότερα   ΕΔΩ

 

Ο Μανώλης Γλέζος μιλάει για το κατέβασμα της ναζιστικής σημαίας από την Ακρόπολη * 30 Μαΐου 1941

30 Μαΐου 1941. Η Κρήτη πέφτει μετά από δέκα ημέρες ηρωικής μάχης κατά των Γερμανών. Ο Χίτλερ βγαίνει στο Reichstag και διακηρρύτει πως η Ευρώπη είναι ελεύθερη πλέον και δεν υπάρχει ούτε ένας εχθρός εναντίον του Τρίτου Ράιχ. Δύο νεαρά αγόρια, στην Αθήνα, αποφασίζουν τότε να δείξουν στον Χίτλερ ποιοι είναι. Ανεβαίνουν κρυφά στην Ακρόπολη, τη νύχτα που οι Γερμανοί φρουροί γιορτάζουν για τη μεγάλη τους νίκη, και «παίζοντας κορώνα - γράμματα τα δεκαεννιά τους χρόνια» κατεβάζουν την πελώρια μεταξωτή ναζιστική σημαία που κυμάτιζε δεσποτικά πάνω από τον λαό της Αθήνας. Τα δύο αυτά αγόρια ήταν ο Μανώλης Γλέζος και ο Λάκης Σάντας. Η ηρωική τους πράξη ήταν η απαρχή της εθνικής μας αντίστασης.

ΜΑΝΩΛΗΣ ΓΛΕΖΟΣ

Η ΜΗΤΕΡΑ ΤΟΥ ΜΑΝΩΛΗ ΓΛΕΖΟΥ

"ΕΦΥΓΕ "  Ο  ΜΑΝΩΛΗΣ   ΓΛΕΖΟΣ

    

ΜΑΝΩΛΗΣ ΓΛΕΖΟΣ - ΛΑΚΗΣ ΣΑΝΤΑΣ - ΦΡΕΝΤΥ ΓΕΡΜΑΝΟΣ

ΜΑΝΩΛΗΣ ΓΛΕΖΟΣ  9 Σεπ 1922 - 30 Μαρτ 2020

Πρώτη πράξη αντίστασης: ΓΛΕΖΟΣ - ΣΑΝΤΑΣ

Στα τέλη Μαΐου του 1941 είχε συμπληρωθεί ένας μήνας 

από την παράδοση της Αθήνας στους Γερμανούς, 

που ολοκλήρωναν τις επιχειρήσεις τους στην Ελλάδα 

με την κατάληψη της Κρήτης. 

Ο Μανώλης Γλέζος και ο Λάκης Σάντας 

ήταν δύο νεαροί φοιτητές, 

που δάκρυζαν, όπως και χιλιάδες Αθηναίοι, 

βλέποντας τη γερμανική σβάστικα 

να κυματίζει στην Ακρόπολη. 

Το χιτλερικό σύμβολο προκαλούσε 

την ελληνική υπερηφάνεια.

 Έπρεπε, λοιπόν, να κατέβει…

....  >>> www.sansimera.gr

1 ΜΑΗ 1944 - ΕΚΤΕΛΕΣΤΗΚΑΝ ΟΙ 200 ΤΗΣ ΚΑΙΣΑΡΙΑΝΝΗΣ

1 ΜΑΗ 1909 - ΓΕΝΝΗΘΗΚΕ Ο ΓΙΑΝΝΗΣ ΡΙΤΣΟΣ

el.wikipedia.org - Γ. Ρίτσος

 

ΣΑΝ ΣΗΜΕΡΑ 30-5-1941 ΓΛΕΖΟΣ ΚΑΙ ΣΑΝΤΑΣ ΚΑΤΕΒΑΖΟΥΝ ΑΠ ΤΗΝ ΑΚΡΟΠΟΛΗ ΤΗ ΝΑΖΙΖΤΙΚΗ ΣΗΜΕΙΑ

1-5-1944 ΣΚΟΠΕΥΤΗΡΙΟ ΚΑΙΣΑΡΙΑΝΗΣ

Η πραγματική ιστορία της πολυσυζητημένης φωτογραφίας του Κωνσταντίνου Μητσοτάκη

www.newsbeast.gr/

Η 28η Οκτωβρίου του 1940 βρίσκει τον 22χρονο Κωνσταντίνο Μητσοτάκη στη σχολή εφέδρων αξιωματικών στη Σύρο όπου είχε καταταγεί μόλις πριν από 15 ημέρες.

Αρχηγός του λόχου του ήταν ο γιατρός, Γρηγόρης Λαμπράκης !

Με συνοπτικές διαδικασίες μετατίθεται στο Μακεδονικό Μέτωπο. Η επέλαση της Βέρμαχτ και η συνθηκολόγηση Τσολάκογλου βρίσκει τον Μητσοτάκη με το χαρτί της μετάθεσης για την Αθήνα, στο χέρι. Ο δρόμος της επιστροφής φρικτός. Με τα πόδια περνάει την οροσειρά της Πίνδου, τ΄ Άγραφα και τα Βαρδούσια. Υπό δραματικές συνθήκες φτάνει στην Αθήνα και από εκεί προσπαθεί να περάσει στη Πελοπόννησο ώστε να φύγει για την Κρήτη.

Στους Αγίους Θεοδώρους, οι ναζί τον πιάνουν αιχμάλωτο. Εκμεταλλεύεται το γεγονός ότι ξέρει Γερμανικά και κάνει τον διερμηνέα. Τελικά μαζί με άλλους 300.000 συμπολεμιστές του σε όλη την Ελλάδα, αφήνονται ελεύθεροι και έτσι ο δρόμος προς την Κρήτη ανοίγει. Στο αγαπημένο του νησί θα καταλήξει τον Ιούλιο του 1942.

Εκεί, θα ενταχθεί αμέσως στην «Εθνική Οργάνωση Κρήτης» βοηθώντας μάλιστα ενεργά στη συνεργασία των αντιστασιακών οργανώσεων, με τη σύναψη της «Συμφωνίας του Θερίσου» (Ιούλιος 1943), η οποία συνέβαλε στην αποτροπή του εμφυλίου πολέμου στην περιοχή.

Συλλαμβάνεται δυο φορές και καταδικάζεται ισάριθμες φορές σε θάνατο. Το διάστημα της κράτησης του συνεργάζεται και πάλι ως διερμηνέας με τους κατακτητές. Τα βρετανικά αρχεία που άνοιξαν το 2003 αποκάλυψαν ότι παράλληλα ήταν πράκτορας των Βρετανών, στους οποίους μετέδιδε σημαντικές πληροφορίες, εξαργυρώνοντας την ιδιότητά του ως δικηγόρου των Ελλήνων που έστελναν οι αρχές κατοχής στα στρατοδικεία.

Η πρώτη φορά που πήρε χάρη ο Μητσοτάκης ήταν την 25 Μαρτίου 1944 όταν την έδωσε (σε περίπου 100 άτομα) ο ναζί στρατηγός Μπρόγερ εξαιτίας της εθνικής επετείου και η δεύτερη την 31 Μαρτίου 1945, λίγο πριν την παράδοση των Γερμανών στα Χανιά, όταν έγινε η ανταλλαγή περίπου 10 Ελλήνων πολιτών με 100 αξιωματικούς των ναζί.

Ένα μήνα περίπου πριν τις εκλογές (στις 10 του Μάη) η εφημερίδα «Αυριανή», δημοσιεύει μια φωτογραφία του Μητσοτάκη ανάμεσα σε δυο ναζί στρατιώτες κατηγορώντας τον ευθέως πως ήταν συνεργάτης των κατακτητών.

Πολλά χρόνια αργότερα ο δημοσιογράφος Κώστας Βαξεβάνης κατά τη διάρκεια έρευνας που πραγματοποιούσε στα αρχεία της Στάζι αποκαλύπτει πως η φωτογραφία είναι πλαστή και κατασκευάστηκε από τη μυστική υπηρεσία της Ανατολικής Γερμανίας, μετά από αίτημα των… Βουλγαρικών μυστικών υπηρεσιών.

Η «Αυριανή» δίνει συνέχεια δημοσιεύοντας μια ακόμα φωτογραφία με τον Μητσοτάκη ανάμεσα σε άνδρες που χαιρετούν ναζιστικά.

Σε ότι αφορά, δε, τη δεύτερη φωτογραφία την απάντηση την είχε δώσει ο ίδιος ο Κωνσταντίνος Μητσοτάκης, λέγοντας πως είναι τραβηγμένη την 31 Μαρτίου 1945, ημέρα που απελευθερώθηκε από τους ναζί για δεύτερη φορά. Είναι η στιγμή που αφήνονται ελεύθεροι και κάποιοι θεωρούν σκόπιμο να χαιρετίσουν ναζιστικά (ίσως και από αμηχανία, όπως ανέφερε ο πρώην πρωθυπουργός σε παλαιότερη συνέντευξή του), μπροστά στον Γερμανό διοικητή των Χανιών. Ο ίδιος, επέλεξε να μην κάνει τίποτα και απλά να καθίσει σε στάση προσοχής, κρατώντας με το δεξί του χέρι την καπαρντίνα του.

Συμφωνία της Βάρκιζας - 12 Φεβρουαρίου 1945

Υπεγράφη στη βίλα Κανελλόπουλου στη Βάρκιζα Αττικής για τον τερματισμό της δεκεμβριανής αιματοχυσίας και τη συμφιλίωση του ελληνικού λαού -όπως λεει στο προοίμιό της- μεταξύ των εκπροσώπων του ΚΚΕ (Γ. Σιάντου), του ΕΑΜ (Μ. Παρτσαλίδη), της ΕΛΔ (Η. Τσιριμώκου) και των εκπροσώπων της δοτής από τους Άγγλους και τον αντιβασιλέα αρχιεπίσκοπο Δαμασκηνό κυβέρνησης του Νικ. Πλαστήρα (Ι. Στεφανόπουλου, Π. Ράλλη και Ι. Μακρόπουλου), με την ενεργό συμμετοχή στις διαπραγματεύσεις και των Άγγλων Μακ Μίλαν (υπουργού Μεσογείου) και Ρ. Λήπερ (πρεσβευτή στην Αθήνα).

Είχε προηγηθεί στις 11 Ιανουαρίου η υπογραφή της ανακωχής των δεκεμβριανών συγκρούσεων μεταξύ του «αρχιστρατήγου των στρατιωτικών δυνάμεων εν Ελλάδι» Ρ. Σκόμπυ και των αντιπροσώπων της Κ.Ε. του ΕΛΑΣ.

 

 

 

Ο φάκελος του Χαρίλαου Φλωράκη - Realnews

Πατήστε πάνω στους συνδέσμους 

και διαβάστε το δημοσίευμα της Realnews

http://www.real.gr/Files/Articles/Document/557166.pdf

http://www.real.gr/Files/Articles/Document/557169.pdf

Η απελευθέρωση της Αθήνας ~ 12 Οκτωβρίου 1944

Μη με ρωτάς Μάνος Λοϊζος

Στίχοι: Λευτέρης Παπαδόπουλος
Μουσική: Μάνος Λοϊζος
Πρώτη εκτέλεση : Μάνος Λοϊζος



Tα πολυβόλα σωπάσαν
Οι πόλεις αδειάσαν και κλείσαν
Ένας βοριάς παγωμένος
Σαρώνει την έρημη γη

Στρατιώτες έρχονται
Πάνε, ρωτάνε γιατί πολεμήσαν
Κι εσύ ησυχάζεις
Το δάχτυλο βάζεις
Να βρεις την πληγή

Μη με ρωτάς, δε θυμάμαι
Μη με ρωτάς, μη με ρωτάς,μη με ρωτάς
Μη με κοιτάς, σε φοβάμαι
μη με κοιτάς, μη με ρωτάς, μη με ρωτάς

Στην πολιτεία βραδιάζει
Το χιόνι τις στέγες σκεπάζει
Ένα καμιόνι φορτώνει
Και κόβει στα δυο τη σιγή ...

Περιπολία στους δρόμους
Και κάποια φωνή που διατάζει
Κι εσύ ησυχάζεις
Το δάχτυλο βάζεις
Να βρεις την πληγή ...

Μη με ρωτάς, δε θυμάμαι
Μη με ρωτάς, μη με ρωτάς, μη με ρωτάς
Μη με κοιτάς, σε φοβάμαι
Μη με κοιτάς, μη με ρωτάς, μη με ρωτάς

"Εφυγε" η Βούλα Δαμιανάκου.

 https://www.efsyn.gr/

Γέννημα της Μάνης, αγωνίστρια στην Εθνική Αντίσταση, ποιήτρια, συγγραφέας, μεταφράστρια, η Βούλα Δαμιανάκου έφυγε από τη ζωή μέσα στη νύχτα πλήρης ημερών.
Υπήρξε σύντροφος, συνεργάτις και ταμένη (μαζί με την κόρη της, τη ζωγράφο Ελένη Βασιλοπούλου) στη μνήμη και το έργο του Βασίλη Ρώτα.
Είναι εκείνη που φιλοξένησε τον διωκόμενο ηγέτη των Κούρδων Αμπντουλάχ Οτζαλάν (και παραλίγο να καταδικαστεί), που αρνήθηκε -μολονότι είχε ανάγκη- τη β' κατηγορίας τιμητική σύνταξη, που ξέκοψε από την ΑΕΠΙ, ως κληρονόμος και συνδημιουργός του έργου του Ρώτα (μεταξύ άλλων το «Ενας όμηρος» και οι «Ορνιθες»), επειδή δεν άντεχε τον γραφειοκρατικό βρόχο...

Συνεργάστηκε με το περιοδικό Λαϊκός Λόγος (1966-1967), με τα ψευδώνυμα Αλκυόνα, Αλκυών, Ειρήνη Πεζοπόρου.
Μετέφρασε το σύνολο των έργων του Ουίλιαμ Σαίξπηρ, κατά το μεγαλύτερο μέρος με τον Βασίλη Ρώτα, καθώς και Φιοντόρ Ντοστογιέφσκι.

Εργογραφία

• «Γράμμα σε νεκρό»
• «Στην ανεμοζάλη»
• «Γέφυρες φιλίας»
• «Πολυμπούρικο»
• «Υπεύθυνση δήλωση»
• «Ο Οτσαλάν στο σπίτι μου. Επιδρομή στη Γιουγκοσλαβία»
• «Σαν σε πηδήσει ο Κατής σε ποιον να παραπονεθείς»
• «Μοιρολόγια»
• «Μοιρολόγια μιας Μανιάτισσας»
• «Μανιάτικα μοιρολόγια»
• «Ανθολόγιο του «Ελεύθερου Κόσμου Αφιέρωμα αγάπης στη μνήμη του Βασίλη Ρώτα»
• «Βασίλης Ρώτας»
• «Τιμιότατο να ‘σαι Έλληνας, να ‘σαι ο Γιάννης Ρίτσος»
• «Από την Ελλάδα του Αριστοτέλη στην Ευρώπη του Μάαστριχτ»
• «Παροιμίες και ρήτρες από το έργο του Σαίξπηρ»
• «Όταν ο ήλιος της τραγωδίας ανάτειλε»
• «Ουίλλιαμ Σαίξπηρ»  (4 τόμοι)
• «Μνημόσυνο» (ποιητική συλλογή που έγραψε με τον Βασίλη Ρώτα)
• «Οδοιπορώ στην πατρίδα»
• «Το κακό κρατάει από  μεγάλο σπίτι και έχει πολύ συγγενολόι»
• «…στη χάρη της την αεπι ανάβουμε ένα κερί»

Μητέρα Σας φιλώ, Σήμερα πάω για εκτέλεση

 ΟΛΟ το άρθρο >>> www.efsyn.gr

Στρέφω τα μάτια .......  και εστιάζω στα στρατιωτικά καμιόνια που, σαν σήμερα στα 1944, μεταφέρουν ενενήντα δύο κομμουνιστές, ανάμεσά τους δέκα γυναίκες, από το στρατόπεδο Χαϊδαρίου στο σκοπευτήριο της Καισαριανής για να τους στήσουν μπροστά στο απόσπασμα.

.......  

Ενας απ' αυτούς γράφει στη φόδρα του μπερέ του τα ύστατα λόγια προς τους δικούς του, την κόβει και την πετά στη συμβολή Ιεράς Οδού και Κωνσταντινουπόλεως:

 «10-5-44 Αγαπητή Μητέρα Σας φιλώ, Χαιρε[τι]σμους. 

Σήμερα πάω για εκτέλεση πέφτοντας για τον Ελ. ΛΑΟ. 

Γλέζος Νίκος Παραμυθίας 40». 

Εμβρόντητοι οι διαβάτες πηγαίνουν στη μάνα του τη μακάβρια επιστολή.

Ζωντανό τον λογαριάζει εκείνη για μεγάλο διάστημα έκτοτε. Αρνείται να δεχτεί το τρομερό μαντάτο. Περιμένει κρατώντας τη φωτογραφία του στον σταθμό Λαρίσης αργότερα, να τον αναγνωρίσει μεταξύ όσων επιστρέφουν απ' το Νταχάου και τ' άλλα κολαστήρια του Βορρά. Πρόκειται για την Ανδρομάχη Ναυπλιώτου, δασκάλα από την Πάρο.

Οταν υπηρετούσε στ' Απεράθου της Νάξου συνδέθηκε με τον νομικό και δημοσιογράφο Νίκο Γλέζο. Το 1922 γέννησε τον Μανώλη και το '25 τον δεύτερο γιο της, που πήρε το όνομα του πατέρα του, ο οποίος πέθανε πριν απ' τον τοκετό. Ο Νίκος ήταν «κοιλάρφανος» κατά πώς λένε στο χωριό. Υστερα από χηρεία επτά ετών η Μάχη παντρεύτηκε τον δάσκαλο Νίκο Δημητροκάλλη, που της χάρισε τον Γιώργο και τη Βασιλική.

Στα χρόνια της Κατοχής η οικογένεια ζει στην Αθήνα. Τα μεγαλύτερα αγόρια εντάσσονται απ' την πρώτη στιγμή στην ΟΚΝΕ και έπειτα στην ΕΠΟΝ. Δίνουν καθημερινά μάχες, συχνά ένοπλες, ενάντια στον κατακτητή και τους συνεργάτες του, όπως χιλιάδες συνομήλικοί τους. Ο Νίκος συλλαμβάνεται από γερμανοτσολιάδες τη Μεγάλη Πέμπτη 13 Απριλίου 1944 και βασανίζεται φρικτά. Μέχρι την τελευταία στιγμή εμψυχώνει τους συντρόφους του. Τους πρέπει ένα κόκκινο στεφάνι στην Καισαριανή.

Γενέθλιον της Μακρονήσου - 1947

Στις 12 Μαΐου του 1947, εν μέσω του ελληνικού Εμφύλιου Πολέμου, 

εγκαινιάζεται το στρατόπεδο της Μακρονήσου, 

στο ομώνυμο ξερονήσι απέναντι από το Λαύριο. 

Το στρατόπεδο θα αποτελέσει στρατόπεδο συγκέντρωσης και τόπο εξορίας 

χιλιάδων για τους οποίους το καθεστώς έκρινε ότι έχρηζαν 

κοινωνικής, πολιτικής ή εθνικής αναμόρφωσης. 

Πώς ο Θανάσης Βέγγος έσωσε τον Νίκο Κούνδουρο

 Πώς ο Θανάσης Βέγγος έσωσε τον Νίκο Κούνδουρο 

στη Μακρόνησο και έγινε ηθοποιός.

 Ο σκηνοθέτης Νίκος Κούνδουρος εξιστορείται 

πώς ο Θανάσης Βέγγος, έσωσε τη ζωή του στη Μακρόνησο, 

πώς φτιάξανε μαζί ένα θέατρο και ο Βέγγος έγινε ηθοποιός:

«Ως γόνος μεγάλης οικογένειας που ήμουν, οι βασανιστές θέλησαν να αλαφρύνουν το δικό μου βασανιστήριο στο Μακρονήσι. “Ζήτα μια χάρη και θα σου την κάνουμε” μου είπαν και το μόνο που ζήτησα ήταν, να με αφήσουν να πάω να μείνω στο βουνό χωρίς φαΐ και χωρίς νερό, ενδεχομένως, αρκεί να μην τους βλέπω και να μη με βλέπουν. Το δέχτηκαν!

Την πρώτη μέρα τράβηξα για το βουνό, βρήκα ένα μέρος να κάτσω και βάλθηκα να ατενίζω την απέραντη μοναξιά του τοπίου. Ξάφνου, ένας γρήγορος, αεράτος τύπος εμφανίζεται κρατώντας κάτι πασσάλους στα χέρια του και δυο τρία κομμάτια ύφασμα. Δεν μου μιλάει, δεν του μιλάω και σε ελάχιστα λεπτά με ταχυδακτυλουργικές κινήσεις στήνει ένα αντίσκηνο! Το δικό μου αντίσκηνο!

«Τι κάνεις;» τον ρωτάω. «Θα πεθάνεις εδώ πάνω» απάντησε σοβαρός και συνέχισε τη δουλειά. Για όλες τις επόμενες μέρες, για όσο καιρό έζησα σαν αγρίμι, εξόριστος μεσ’ στην εξορία, ο ίδιος τύπος πηγαινοερχόταν κάθε μέρα διανύοντας μια τεράστια απόσταση από το στρατόπεδο ίσαμε το βουνό, μόνο και μόνο για να μου φέρνει φαγητό να τρώω να μην πεθάνω. Ήταν ο Θανάσης Βέγγος, η απαρχή μιας μεγάλης φιλίας πάνω απ’ όλα.»

Τρία υπαίθρια θέατρα χτίστηκαν στη Μακρόνησο από το 1947 μέχρι το 1950. Τα έχτισαν οι ίδιοι οι εξόριστοι για την «ιδεολογική αναμόρφωσή τους» με πέτρες που έσπαγαν μόνοι τους από το βραχώδες έδαφος.

Έμεινε μαζί μου όλα τα χρόνια της Μακρονήσου. Είχα χρεωθεί την κατασκευή ενός θεάτρου -ήμουν τριτοετής της αρχιτεκτονικής τότε. Πήγα στη διοίκηση και λέω: «Αυτόν το μισότρελο φαντάρο να μου τον δώσετε». Κι έτσι βρέθηκα να φτιάχνω το θέατρο με το Θανάση βοηθό. Στήσαμε τη σκηνή, ανεβάσαμε το πρώτο έργο, και να ο Βέγγος ηθοποιός και να ο Βέγγος πρωταγωνιστής και να ο Βέγγος αγαπημένος ολόκληρου του τάγματος, και να ο Βέγγος η ανακούφισή μας, η λύτρωση μας και το χαμόγελό μας».

  Αγώνας της ΚρήτηςΑγώνας της Κρήτης

Ο Μανώλης Γλέζος περιγράφει τα Χριστούγεννα στη Φυλακή.

Ο Γλέζος περιγράφει πως πέρασε 

13 φορές τα Χριστούγεννα στην φυλακή, 

ενώ μερικές φορές περίμενε την εκτέλεση του αφού είχε καταδικαστεί σε θάνατο.