Φωτογράφοι της αντίστασης - ΝΙΚΟΣ ΣΤΟΥΡΝΑΡΑΣ

Ο Νίκος Στουρ­νά­ρας, λό­γω του πα­τέ­ρα του,

λο­γα­ρια­ζό­ταν στο Βό­λο, ο πα­λαιό­τε­ρος φω­το­γρά­φος.

Συγ­χρό­νως, μα­ζί με τον Ζη­μέ­ρη, 

δια­τη­ρού­σε ε­κεί­νη την ε­πο­χή,

το πιο γνω­στό και ε­ξε­λιγ­μέ­νο φω­το­γρα­φείο στη πό­λη.

Έχουμε φωτογραφίες μόνο από το έργο του,

πολλές από τις οποίες είναι επιχρωματισμένες.

 

 

Με αυ­τά τα δύο προ­σό­ντα και έ­να τρί­το,

αυ­τό του ε­ξαι­ρε­τι­κού φω­το­γρά­φου,

κα­τόρ­θω­σε να κερ­δί­σει την ε­μπι­στο­σύ­νη των κα­το­χι­κών αρ­χών.

Έφτα­σε στο ση­μείο να του α­να­θέ­τουν προς εμ­φά­νι­ση

φιλμ στρα­τιω­τι­κού πε­ριε­χο­μέ­νου.

Έτσι, στη διάρ­κεια της ε­πε­ξερ­γα­σίας,

κρα­τού­σε ο­ρι­σμέ­να α­ντί­γρα­φα, που πα­ρου­σία­ζαν εν­δια­φέ­ρον.

Και α­φού έ­μπι­στος, ε­ξα­σφά­λι­σε κά­ποια στιγ­μή και γρα­πτή ά­δεια

ό­τι, "ερ­γά­ζε­ται ως φω­το­γρά­φος

για λο­γα­ρια­σμό της γερ­μα­νι­κής Βέρ­μα­χτ".

Εί­χε, δη­λα­δή, πλή­ρη ε­λευ­θε­ρία κι­νή­σεων.

Φρό­ντι­σε λοι­πόν,

να δώ­σει σε έ­ναν α­μύη­το στη φω­το­γρα­φία Ε­ΛΑ­Σί­τη,

ό­ταν ε­κεί­νος έ­φυ­γε στο βου­νό τα ε­ξής:

Δύο φω­το­γρα­φι­κές μη­χα­νές,

πολ­λές γρα­πτές τε­χνι­κές συμ­βου­λές

και αρ­κε­τά φιλ­μ,

ώ­στε να α­πο­τυ­πώ­σει γε­γο­νό­τα και πρό­σω­πα

της α­ντάρ­τι­κης ζωής στο Πήλιο.
Με αυ­τόν τον τρό­πο ο Στουρ­νά­ρας

ε­ξα­σφά­λι­σε εκ των έ­σω,

ει­κό­νες α­πό τη στρα­τιω­τι­κή δρά­ση του Ε­ΛΑΣ, στο Πή­λιο.

Πέ­ραν αυ­τού, Νοέμ­βρη του 1943,

ό­ταν το α­ντάρ­τι­κο βρι­σκό­ταν στον υ­ψη­λό­τε­ρο βαθ­μό α­νά­πτυ­ξης,

 α­νέ­βη­κε και ί­διος προς φω­το­γρά­φη­ση.

http://tvxs.gr/news/ 
https://volosmagnisia.wordpress.com/ 
https://www.facebook.com/MagnesiaStoPerasmaTouChronou/ 

Φωτογράφοι της αντίσταση - ΣΠΥΡΟΣ ΜΕΛETΖΗΣ

Ο Σπύρος Μελετζής ήταν Έλληνας φωτογράφος,

γεννημένος στην Ίμβρο.

Θεωρείται ο κατ' εξοχήν φωτογράφος

της Εθνικής Αντίστασης 1940-1944.

Στην περίοδο της γερμανικής κατοχής, 

 ο φακός του κατέγραψε την Αντίσταση του ελληνικού λαού.

 Θυμάται ο ίδιος:
« Εγώ ήμουν ένας καλλιτέχνης φωτογράφος

που τότε δεν είχα συνειδητοποιήσει

ότι θα “έγραφα” με το φακό μου ιστορία.

«Νομίζω ότι ο Τιτάνιος αγώνας

που έκανε ο Ελληνικός λαός  για τη λευτεριά του,

βρήκε ανταπόκριση από το φακό μου.

Γράφαμε ο καθένας με τον τρόπο του, 

 μια ιστορία συγκλονιστική του καιρού μας…»

ΚΑΤΑΧΝΙΑ, ΧΡΙΣΤΟΣ ΛΕΟΝΤΗΣ, 1944, 1964

στίχοι: Κώστας Βίρβος
μουσική: Χρήστος Λεοντής
τραγούδι: Στέλιος Καζατζίδης-Μαρινέλλα και η χορωδία Κορίνθου
αφήγηση: Δημήτρης Μυράτ



Το πρώτο ολοκληρωμένο έργο του Χρήστου Λεοντή, σε στίχους Κώστα Βίρβου, με θέμα το τρίπτυχο " Κατοχή-Αντίσταση- Απελευθέρωση ".
Η λαϊκή ποίηση του Βίρβου είναι εμπνευσμένη απο την Κατοχή, την Αντίσταση και την Απελευθέρωση.

   Ο στιχουργός γράφει κάποια τραγούδια το 1944, στην απομόνωση των κρατητηρίων της οδού Ελπίδας 5, όπου οδηγείται μετά από βασανιστήρια, επειδή ως μέλος της ΕΠΟΝ πιάνεται να γράφει στους τοίχους.       
  Εκεί την πρωτομαγιά της ίδιας χρονιάς, μαθαίνοντας για τους διακόσιους που τουφέκισαν στην Καισαριανή γράφει τα: "Δεν θέλω να μου δέσετε τα μάτια" και " ένας ξύλινος σταυρός".

   Κάποια άλλα γράφονται αργότερα στο βουνό. 
  Η εισαγωγή της Καταχνιάς που λέει "κλαίνε θρηνούνε τα βουνά" είναι εμπνευσμένη από το αντάρτικο τραγούδι "βαριά στενάζουν τα βουνά".

1964, Η έκδοση του έργου σε βινύλιο.

Φωτογράφοι της αντίστασης - ΒΟΥΛΑ ΠΑΠΑΙΩΑΝΝΟΥ 1898-1990

  Η Βούλα Παπαϊωάννου μυήθηκε στην τέχνη της φωτογραφίας στα μισά της δεκαετίας του 1930 ασκούμενη κατ’ αρχάς με επιτυχία σε λήψεις τοπίου, μνημείων και αρχαιολογικών εκθεμάτων.

   Στροφή στην πορεία του έργου της αποτέλεσε η κήρυξη του πολέμου του '40 και ιδιαίτερα τα δεινά του άμαχου πληθυσμού της Αθήνας, κατά την περίοδο της γερμανικής κατοχής, που ενεργοποίησαν την κοινωνική συνείδηση της φωτογράφου. Έγινε μάρτυρας στον αποχαιρετισμό των στρατευμένων, στις ετοιμασίες της πόλης για την αντιμετώπιση των εκτάκτων αναγκών και στη φροντίδα των πρώτων τραυματιών. Όταν η πείνα έπληξε την πρωτεύουσα, κατήγγειλε τη φρίκη του πολέμου με τις συγκλονιστικές μορφές των αποσκελετωμένων παιδιών.

  Μετά την Απελευθέρωση ως υπεύθυνη του φωτογραφικού τμήματος της UNRRA (United Nations Relief and Rehabilitation Administration) περιηγήθηκε τη ρημαγμένη ελληνική ύπαιθρο και κατέγραψε τις δύσκολες συνθήκες επιβίωσης των κατοίκων της. Ξεφεύγοντας συχνά από τις εντολές της υπηρεσίας της, απαθανάτισε προσωπικές ιστορίες και φυσιογνωμίες απλών ανθρώπων που παραπέμπουν μάλλον στην αξιοπρέπεια παρά στην εξαθλίωση.

 Περισσότερα * www.benaki.gr

Το αρχείο της το δώρισε στο μουσείο Μπενάκη το 1976. 

Πέθανε στην Αθήνα το 1990. 

ΔΥΟ ΧΡΟΝΙΑ ΧΩΡΙΣ ΤΟΝ ΣΠΥΡΟ ΖΑΓΟΡΑΙΟ - 2014

Απονομή Νόμπελ στον Ελύτη, 18 Οκτωβρίου του 1978

Εικόνες ... - Σαββόπουλος

Απελευθέρωση της Αθήνας * 12- Οκτ 1944

Σε αντίθεση με τις περισσότερες Ευρωπαικές χώρες

 όπου υπήρξε μαζική άνευ δίκης τιμωρία των δοσίλογων, 

στην Αθήνα επικράτησε τάξη και ησυχία.

 Όπως πιστοποιεί και έγγραφο 

της βρετανικής Force 133 τη νύχτα της 12ης Οκτωβρίου:  

“Απόλυτη ησυχία παντού. Καμία ταραχή και οι δρόμοι σχεδόν άδειοι. 

Ο ΕΛΑΣ και άλλα όργανα περιπολούν με τάξη

Δολοφονία του Ερνέστο Τσε Γκεβάρα

Εδώ θα μείνει για πάντα

το ζεστό το πέρασμά σου

φωτιά που ανάβει η ματιά σου

Κομαντάντε Τσε Γκεβάρα

 9 Οκτωβρίου   1967

Δολοφονία του Ερνέστο Τσε Γκεβάρα

Μετέωρα 1961

Σπανιες Ασπρομαυρες φωτογραφιες απο Ελλαδα

Παρθενώνας 1984, αποκατάσταση

Η πρώτη σωστική επέμβαση στον Παρθενώνα 
32 χρόνια πριν.

όρθιος ο Μανόλης Κορρές 

https://www.facebook.com/socratis.mavrommatis

Μανώλης Κεφαλογιάννης, εκλογές 1981

 

 Από προεκλογικό φυλλάδιο 

του υπουργού  της Ν.Δ. 

Μανώλη Κεφαλογιάννη (1981)

https://www.efsyn.gr 

ΜΕΪΜΑΡΑΚΗΣ, εκλογές, Οκτώβριος 1993

Την εποχή που το λαϊφστάιλ κάνει θραύση, 

ο Βαγγέλης Μεϊμαράκης 

προτιμά να ποζάρει στο προεκλογικό του φυλλάδιο 

επιμελημένα αξύριστος

https://www.efsyn.gr/ 

Σαν σήμερα (1970) αυτοπυρπολήθηκε ο Κώστας Γεωργάκης

Σαν σήμερα τα ξημερώματα του 1970 

αυτοπυρπολήθηκε ο Κώστας Γεωργάκης, 

μορφή του αντιδικτατορικού αγώνα, 

διαμαρτυρόμενος για τη Χούντα στην Ελλάδα 

και προκάλεσε διεθνείς αντιδράσεις.

Ήταν φοιτητής γεωολογίας στην Ιταλία, όταν ανώνυμα αποκάλυψε ότι η δικτατορία είχε διεισδύσει σε ελληνικές ιταλικές οργανώσεις.

Φοβούμενος ότι θα αποκαλύπτονταν η ταυτότητά του, τυλίχτηκε στις φλόγες. Έτρεχε μπροστά από το δικαστικό μέγαρο και φώναζε «Ζήτω η Ελλάδα, κάτω η δικτατορία».

Οδοκαθαριστές τον βρήκαν στην πλατεία Ματεότι της Γένοβας, αλλά εκείνος δεν δέχτηκε την βοήθειά τους και «έφυγε» από τη ζωή έπειτα από λίγες ώρες.

Η θυσία του αγωνιστή αναγνωρίστηκε στη Μεταπολίτευση μετά την αποκατάσταση της δημοκρατίας.

«Συγχώρεσε με γι’αυτό που έκανα και μην κλάψεις. Ο γιος σου δεν είναι ήρωας. Είναι άνθρωπος, όπως όλοι οι άλλοι, ίσως λίγο πιο φοβισμένος. Δεν θέλω να μπείτε σε κίνδυνο από τις πράξεις μου, αλλά δεν μπορώ να κάνω διαφορετικά, παρά να σκέφτομαι και να ενεργώ σαν ελεύθερο άτομο», είχε γράψει στο γράμμα του.

Μαρμάρινη πλάκα αφιερωμένη στην μνήμη του είναι τοποθετημένη στην πλατεία Ματεότι. «Η Ελλάδα θα σε θυμάται για πάντα»,  γράφει στα ιταλικά.

Γεννήθηκε στην Κέρκυρα στις 23 Αυγούστου του 1948 και ήταν μέλος της ΕΔΗΝ, εολαίας της Ένωσης Κέντρου. 

 http://www.efsyn.gr/

Σιγά μην κλάψω

 Ο 34χρονος Killah P, ή κατά κόσμον Παύλος Φύσσας,

που δολοφονήθηκε τα ξημερώματα της 

18ης Σεπτεμβρίου 2013 στην Αμφιάλη,

είχε τραγουδήσει ένα τραγούδι του Γιάννη Αγγελάκα

με το δικό του τρόπο ένα τραγούδι

«Σιγά μη κλάψω».

Έγινε ο κόσμος μια μεγάλη φυλακή
κι εγώ ψάχνω έναν τρόπο τα δεσμά να σπάσω.
Έχω ένα μέρος που με περιμένει εκεί,
σε μια πολύ ψηλή κορφή πρέπει να φτάσω.
Γι' αυτό απλώνω ξανά πολύ ψηλά τα δυο μου χέρια,
για να κλέψω λίγο φως από τα λαμπερά αστέρια.
Δεν αντέχω εδώ κάτω και κοντεύει να με πνίξει
των ανθρώπων η μιζέρια τόσο, όσο κι η θλίψη.
Δεν αντέχω άλλο κι όλοι αυτοί δε μου ταιριάξαν,
πήρα τ'άλλο μονοπάτι κι όχι αυτό που μου χαράξαν.
Ήταν δύσβατο, σκληρό και με παγίδες πολλές,
αγάπες σκάρτες και φίλοι φαρμακερές οχιές.
Είχε τέρατα με παράξενες στολές
που παραμονεύαν πάντοτε κρυφά μεσ' στις σκιές,
Μην κοντοσταθείς αν πρόκειται ν' ακολουθήσεις,
τα δόντια σφίξε γερά και μη δακρύσεις.
Εγώ το πήγα και το έφτασα στο τέρμα
κι όπως γράφουν στα βιβλία οι παλιοί σοφοί,
όταν θα φτάσει ο ήλιος στο τελευταίο γέρμα,
θα βάλουνε φωτιά από ψηλά οι αετοί.

Για όσους με πρόδωσαν με πίσω μαχαιριές, θέλω να ξέρουν ότι
σιγά μην κλάψω.
Και για αυτές τις αγάπες τις παλιές, θέλω να ξέρουν ότι
σιγά μην κλάψω.
Κι όσοι μ' απείλησαν με πύρινα δεσμά, θέλω να ξέρουν ότι
σιγά μη φοβηθώ.
Να'ρθούνε να με βρουν στην κορυφή ψηλά, τους περιμένω και
σιγά μη φοβηθώ.

Μου είπαν να μην κάνω όνειρα τρελά,
να μην τολμήσω να κοιτάξω τα αστέρια,
μα εγώ ποτέ μου δεν τους πήρα σοβαρά,
πήρα τον κόσμο ολόκληρο στα δυο μου χέρια.
Θέλουνε τώρα να μου φτιάξουν μια φωλιά,
που εκεί πάνω της το φόβο, την ασχήμια
κι ένα κλάμα γοερό και μια αλυσίδα βαριά,
κουβαλάει την κατάρα των θεών και τη βλασφήμια.
Δε θα δακρύσω μια και δε θα φοβηθώ.
Δε θα αφήσω να μου κλέψουν τα όνειρα μου,
ελεύθερα, ψηλά, πολύ ψηλά πετώ
κι όλοι ζηλεύουν τα περήφανα κι αδέσμευτα φτερά μου.
Και περιμένω κι άλλα αδέρφια για να 'ρθουν
σ' αυτήν την κορυφή που όλους περιμένει,
αρκεί να μη δακρύσουν και να μη φοβηθούν
σ' αυτήν την έξυπνη απάτη, την καλοστημένη.

Σαν Σήμερα το 1982 έφυγε ο Μάνος Λοϊζος

Ο Μάνος Λοΐζος 

ήταν ένας από τους σημαντικότερους σύγχρονους Έλληνες συνθέτες. 

Γεννήθηκε στις 22 Οκτωβρίου του 1937 στην Αλεξάνδρεια 

και πέθανε σε νοσοκομείο στη Μόσχα, στις 17 Σεπτεμβρίου 1982.

ΧΙΛΗ - 11 Σεπτεμβρίου 1973

Φωτογραφίες των θυμάτων της δικτατορίας μπροστά στο Προεδρικό Μέγαρο της Χιλής, στο Σαντιάγο. Στις 11 Σεπτεμβρίου συμπλήρωθηκαν  42 χρόνια από το πραξικόπημα που ανέτρεψε τον δημοκρατικά εκλεγμένο Πρόεδρο της Χιλής, Σαλβαντόρ Αλιέντε και εγκαθίδρυσε την 17χρονη στρατιωτική δικτατορία του Αουγκούστο Πινοσέτ.

http://www.naftemporiki.gr/

" Εφυγε " η Βούλα Ζουμπουλάκη

   Σε ηλικία 91 χρόνων «έφυγε» από τη ζωή το βράδυ της Δευτέρας η ηθοποιός Βούλα Ζουμπουλάκη. Η κηδεία της θα γίνει την Παρασκευή 11 Σεπτέμβρη, από το Α' Νεκροταφείο, στις 16.00.

Γεννημένη στο Κάιρο της Αιγύπτου στις 24 Σεπτέμβρη του 1924, η Βούλα Ζουμπουλάκη σπούδασε στη Δραματική Σχολή του Εθνικού Θεάτρου, στη Σχολή Μονωδίας του Εθνικού Ωδείου και στη Νομική Σχολή του Πανεπιστημίου Αθηνών.
   Μαθήτρια ακόμα της σχολής του Εθνικού γνώρισε τον Δημήτρη Μυράτ, με τον οποίο παντρεύτηκε στο Κάιρο το 1951. Η Μαρτίριο από το «Σπίτι της Μπερνάντα Αλμπα» ήταν ο πρώτος της σημαντικός ρόλος, στο Θέατρο Κοτοπούλη, σε σκηνοθεσία Αλέξη Μινωτή. Στο ίδιο θέατρο, διευθυντής του οποίου ήταν ο Δημήτρης Μυράτ, συνέχισε με παραστάσεις όπως «Φαύλος κύκλος» του Ψαθά, «Μάκβεθ» του Σαίξπηρ, «Επτά χρόνια φαγούρα» του Αξελροντ, «Η δικηγορίνα» του Βενέιγ, «Λυσσασμένη γάτα» του Τ. Ουίλιαμς κ.ά. Μαζί με τον Δημήτρη Μυράτ πρωταγωνίστησε για πολλά χρόνια σε ένα πλούσιο κλασικό ρεπερτόριο στη σκηνή του Θεάτρου Αθηνών, στην οδό Βουκουρεστίου.
Εκτός από τη «Στέλλα» (1955), όπου ερμήνευσε το ρόλο της Αννέτας, η Βούλα Ζουμπουλάκη συμμετείχε επίσης στις ταινίες: «Μόνο για μια νύχτα» (1958), «Καραγκιόζης, ο αδικημένος της ζωής» (1959), «Είμαι αθώος» (1960), «Η Αθήνα τη νύχτα» (1962) (όπου έχουν καταγραφεί σε φιλμ σκηνές από τη θρυλική παράστασή της «Απόψε αυτοσχεδιάζουμε»), «Ιλιγγος» (1963), «Διωγμός» (1964), «Οχι, κύριε Τζόνσον» (1965), «Σύντομο διάλειμμα» (1966) και η τελευταία ταινία της, «Οι Αθηναίοι» (1990) του Γιάννη Αλεξάκη, για την οποία απέσπασε το Κρατικό Βραβείο Ποιότητας στην κατηγορία Β' Γυναικείου Ρόλου.
  Τιμήθηκε με το Α' Βραβείο Φεστιβάλ Λισαβόνας (1964), Α' Επαθλο «Μ. Κοτοπούλη» (καλύτερης ηθοποιού) το 1961, Β' Επαθλο «Μ. Κοτοπούλη» το 1965, Α' Βραβείο Ηθοποιίας στο Φεστιβάλ Κινηματογράφου Θεσσαλονίκης (1966) και επίσης το 1966 της απενεμήθη ο Χρυσός Σταυρός Ευποιίας.

http://www.rizospastis.gr/ 

«Έφυγε» Ομάρ Σαρίφ

«Έφυγε» ο θρυλικός Δόκτωρ Ζιβάγκο σε ηλικία 83 ετών.

Εμβληματικοί ρόλοι, διακρίσεις, υποψηφιότητα για Οσκαρ, καταχρήσεις και έρωτες σημάδεψαν την πολυτάραχη ζωή του Αιγύπτιου ηθοποιού

 

Χτυπημένος από τη νόσο Αλτσχάιμερ, ο ηθοποιός που συνδέθηκε με εμβληματικούς ρόλους σε κλασικές ταινίες, όπως ο «Λώρενς της Αραβίας», ο «Δόκτωρ Ζιβάγκο» και «Ένα Αστείο Κορίτσι»

Ο Ομάρ Σαρίφ - το πραγματικό όνομά του ήταν Μισέλ Ντεμίτρι Χαλούμπ- γεννήθηκε στις 10 Απριλίου 1932, στην Αλεξάνδρεια της Αιγύπτου.

Το 1953, ο Σαρίφ ξεκίνησε την καριέρα του σε μία αιγυπτιακή ταινία, με τίτλο «Ο Φλογερός Ήλιος» ή «Μάχη στην Κοιλάδα». Ακολούθησαν πολυάριθμες αιγυπτιακές παραγωγές. Πρωταγωνίστησε στο πλάι της πρώην συζύγου του, Φατέν Χαμαμά, σε αρκετές ρομαντικές ταινίες. Ανάμεσα στις ταινίες της φιλμογραφίας του περιλαμβάνονται: «Οι Καλύτερες μας Μέρες» (1955), «Δεν Κοιμάμαι» (1958), «Η Κυρία του Κάστρου» (1959) και η διασκευή της Άννα Καρένινα με τίτλο «Ο Ποταμός της Αγάπης» (1961).

Η πρώτη αγγλόφωνη ταινία του Σαρίφ ήταν ο «Λώρενς της Αραβίας» το 1962 όπου υποδύθηκε τον Σαρίφ Άλι. Η ερμηνεία του αυτή του εξασφάλισε μια υποψηφιότητα για Όσκαρ Β’ Ανδρικού Ρόλου, μια Χρυσή Σφαίρα Β’ Ανδρικής Ερμηνείας σε Κινηματογραφική Ταινία

Ο Σαρίφ επίσης υποδύθηκε τον ομώνυμο ρόλο στην ταινία του 1965 «Δόκτωρ Ζιβάγκο» του σκηνοθέτη Ντέιβιντ Λην.

Το 2003 έκανε την επάνοδό του  στη διασκευή του μυθιστορήματος «Ο Κύριος Ιμπραήμ και τα Λουλούδια του Κορανίου». Για την ερμηνεία του βραβεύτηκε στο Φεστιβάλ Κινηματογράφου Βενετίας και με Βραβείο Σεζάρ.

Το Νοέμβριο του 2005 τιμήθηκε με μετάλλιο από την UNESCO ως αναγνώριση της αξιοπρόσεκτης προσφοράς του στην ποικιλότητα του παγκόσμιου κινηματογράφου και του πολιτισμού.

ΠΗΓΗ 

21 Χρόνια χωρίς τον Μάνο Χατζιδάκι - Φωτογραφίες