Μην ξεχνάς ΡΕ

ΦΟΡΟ ΤΙΜΗΣ ΣΤΑ ΘΥΜΑΤΑ

Η συγνώμη του Γερμανού Προέδρου στους Λιγκιάδες.

«Συγνώμη εν ονόματι όσων διέπραξαν τα εγκλήματα και των πολιτικών που μέχρι σήμερα δεν τα αναγνώρισαν».

Με αυτή τη φράση, ο Γερμανός πρόεδρος Γιόακιμ Γκάουκ, απευθύνθηκε προς τους κατοίκους του χωριού Λιγκιάδες στα Ιωάννινα, όπου πραγματοποιεί επίσκεψη, αποτίοντας φόρο τιμής στα θύματα της ναζιστικής θηριωδίας.

http://www.ethnos.gr/

Τότε  η θηριωδία ήταν με ονοματεπώνυμο.

(Το έγραφε στην ούγια, που λένε)

Σήμερα είναι χωρίς στολή, με κουστούμια και χαμόγελα,

δολοφονούν ανώνυμα και από μακρυά,

απολύσεις, κλείσιμο επιχειρήσεων, διαθεσιμότητες, 

"αυτοκτόνησε" από κατάθλιψη (λένε) 

* * * * *

Μουσικό απόσπασμα από το θεατρικό έργο του Μήτσου Ευθυμιάδη: "Προστάτες", 

που ανέβηκε στο υπόγειο του Θεάτρου Τέχνης το 1975, 

σε σκηνοθεσία Καρόλου Κουν.

Μουσική: Χρήστος Λεοντής

Στίχοι: Μήτσος Ευθυμιάδης

Τραγουδά ο Μανώλης Μητσιάς

Μια φορά κι έναν καιρό, στον τόπο τούτο το μικρό
ζούσαν κάτι φουκαράδες, οι ραγιάδες.
Κοτζαμπάσηδες πασάδες και σεβάσμιοι δεσποτάδες
κυβερνούσανε τη χώρα, καλή ώρα.

Τη δεκάτη ο τσιφλικάς, δώστου κόψιμο ο πασάς
κι υπαγόρευε το ράσο: «Σφάξε με αγά μ' ν' αγιάσω».
Κοτζαμπάσηδες πασάδες και σεβάσμιοι δεσποτάδες
κυβερνούσανε τη χώρα, καλή ώρα.

Κι έτσι οι τρεις από κοινού πίναν το αίμα του λαού
αφού τότε τσιφλικάδες ήσανε οι μπουρζουάδες.
Κοτζαμπάσηδες πασάδες και σεβάσμιοι δεσποτάδες
κυβερνούσανε τη χώρα, καλή ώρα.

Είκοσι χρόνια χωρίς την ΜΕΛΙΝΑ ΜΕΡΚΟΥΡΗ

6 Μαρτίου 1994

Τα παιδιά του Πειραιά.

Είκοσι χρόνια χωρίς την ΜΕΛΙΝΑ ΜΕΡΚΟΥΡΗ

Είμαι Ρωμιά.

.................

Πες μου, πες μου, Παναγιά μου, τι είναι τούτα τα στοιχειά.

.................

Ιστορίες, φασαρίες, που 'σαστε, μωρέ παιδιά
Τι μου λένε, τι μου λένε, πως δεν είμαι πια Ρωμιά
Ήρθαν οι καραβανάδες και μου πήραν τα χαρτιά
Και μου φέραν τα μαντάτα πως δεν είμαι πια Ρωμιά

Μαμά μου, ήσουν φρόνιμη, το ξέρω εγώ καλά
Και ο μπαμπάς μου το 'λεγε πως ήσουνα Ρωμιά

Να βρισκόμουνα στην Τήνο και ν' ανάψω ένα κερί
Να μιλήσω, να δακρύσω, να ρωτήσω το γιατί
Πες μου, πες μου, Παναγιά μου, τι είναι τούτα τα στοιχειά
Που μας βάλανε στο γύψο και μας πήραν τα χαρτιά

Μαμά μου, ήσουν φρόνιμη, το ξέρω εγώ καλά
Και ο μπαμπάς μου το 'λεγε πως ήσουνα Ρωμιά

Αχ, ραγιάδες, γαλονάδες, Αμερικανών παδιά
Πώς το λέτε, πώς το λέτε, πως δεν είμαι εγώ Ρωμιά
Θα σας πάρουν το κεφάλι, θα 'ρθουν πίσω τα παιδιά
Θα μου δώσουν τα χαρτιά μου και θα ζήσω σα Ρωμιά

Η ιστορία τέλειωσε, τα ζώα στα κλουβιά
Η θάλασσα απέραντη κι εγώ πάλι Ρωμιά

Γ. ΜΑΡΚΟΠΟΥΛΟΣ - Χ. ΑΛΕΞΙΟΥ - Λένγκω (Ελλάδα)

Από την εκπομπή της ΕΡΤ "Μουσική βραδυά" (1976) με τον Γιώργο Παπαστεφάνου.

Μουσική & στίχοι  Γ. Μαρκόπουλου. 

Το τραγούδι πρωτοκυκλοφόρησε στον δίσκο 'Ανεξάρτητα" (1975).

Στην κυρά μάνα μας μη δίνετε βοήθεια

ούτε μαγκούρα στο προσκέφαλο σιμά

γιατί θα δέρνει κάθε μέρα τα παιδιά της

κι όταν μιλάω θα με λέει αληταρά

κι αν δέρνει κάθε που γουστάρει τα παιδιά της

θα καταντήσουνε εμπόροι δουλικοί

τα νιάτα χάνονται στα βρόμικα σοκάκια

για να μετρήσουν με το μπόι τους τη γη

Λένγκω, Λένγκω, Λένγκω

πάψε να με κυβερνάς

Λένγκω, Λένγκω, Λένγκω

πάψε να με τυραννάς

Κι αν θέλω τώρα να ακούγεται η φωνή μου

με πιάνει τρόμος από ίσκιους μακρινούς

χρυσάφι μοιάζει η συντροφιά σου στη ζωή μου

κι η ομορφιά σου μου γιατρεύει τους καημούς

ρε μπάρμπα κάτσε να μας πεις μιά ιστορία

πως ήταν τότες η μανούλα μας παλιά

έπεφτε ξύλο σα γινόταν φασαρία

ή σας νανούριζε με χάδια και φιλιά

Λένγκω, Λένγκω, Λένγκω

μου σπαράζεις την καρδιά

Λένγκω, Λένγκω, Λένγκω

μου πληγώνεις τη χαρά

Κι ο μπάρμπας τότε σοβαρεύτηκε λιγάκι

τη κούτρα ξύνει και παράγγειλε καφέ

η μητέρα είπε ήταν ένα κοριτσάκι

που ορφανό μάζευε άνθη σε μπαξέ

τα άνθη στόλιζαν το αγέρωχο κεφάλι

μα όταν κοιμόταν πάλι πέφτανε στη γη

κι από τα λούλουδα που ο χάρος είχε βάλει

εμένα κράτησε να βλέπω τη ζωή

Λένγκω, Λένγκω, Λένγκω, Λένγκω

μου΄χεις φάει τη ψυχή

Λένγκω, Λένγκω, Λένγκω

φίλοι θα βρεθούμε όλοι μαζί

Αυτή παιδιά μου ήταν τότες η μανούλα

ο κήπος ύστερα εγέμισε ληστές

το κοριτσάκι μας το ντύσανε γριούλα

κι απ΄τα κουρέλια του φαινότανε οι πληγές

κι αν μας χτυπάει με μανία και φωνάζει

τη βάζουν άλλοι με συμφέροντα πολλά

το όνειρο που φεύγει την τρομάζει

να αναζητάει μιά χαμένη ελευτεριά

Λένγκω, Λένγκω, Λένγκω μάνα

στο καμίνι της φωτιάς

Λένγκω, Λένγκω, Λένγκω μάνα

πες μας πάλι τί ζητάς

Paco De Lucia and chambao tango flamenco - ADIÓS

ADIÓS  Paco De Lucia

¨Φαίδρα" - Ζυλ Ντασέν - Μελίνα (1962)

Από την ταινία του Ζυλ Ντασέν ¨Φαίδρα" (1962) 

με τη Μελίνα Μερκούρη τον Άντονυ Πέρκινς και τον Ραφ Βαλόνε.

Μουσική: Μίκης Θεοδωράκης 

Στίχοι: Γιάννης Θεοδωράκης 

* * * * *

Αστέρι μου φεγγάρι μου

της άνοιξης κλωνάρι μου 

κοντά σου θά' ρθω πάλι... 

Ο .... Σάββας αγοράζει και κάνει δουλειές

"ΕΦΥΓΕ" ΧΘΕΣ ΚΑΙ Ο ΣΑΚΗΣ ΜΠΟΥΛΑΣ

Σκηνές από τα επεισόδια 4 και 5 

της σειράς του MEGA Σαββατογεννημένες (2003-2004) 

του Γιώργου Καπουτζίδη.

"ΕΦΥΓΕ" ΚΑΙ Ο ΣΑΚΗΣ ΜΠΟΥΛΑΣ

ΣΑΚΗΣ ΜΠΟΥΛΑΣ - ΑΛΛΑΞΑΝΕ ΤΑ ΓΟΥΣΤΑ ΣΟΥ

Στίχοι: Σάκης Μπουλάς

Μουσική: Γιάννης Γιοκαρίνης

Πρώτη εκτέλεση: Σάκης Μπουλάς

ΣΑΚΗΣ ΜΠΟΥΛΑΣ-ΤΙ ΕΙΝ' Η ΠΑΤΡΙΔΑ ΜΑΣ 1987

Τραγούδι: Τι είν' η πατρίδα μας

Ερμηνεία:Σάκης Μπουλάς

Μουσική- στίχοι: Μιχάλης Ρακιντζής

Άλμπουμ: Ας πρόσεχες (1987)

ΣΟΦΙΑ ΑΡΒΑΝΙΤΗ ΣΑΚΗΣ ΜΠΟΥΛΑΣ ΣΚΕΤΣ ΑΠΟ ΤΗΛΕΠΑΙΧΝΙΔΙ

Σαν σήμερα 18 Φλεβάρη του 1883 γεννήθηκε ο Νίκος Καζαντζάκης....

Η τελευταία συνέντευξη του Νίκου Καζαντζάκη.

Ένα σπάνιο οπτικοακουστικό απόσπασμα, από συνέντευξη, την οποία έδωσε ο Νίκος Καζαντζάκης για την γαλλική τηλεόραση.

Η συνέντευξη δόθηκε, στις 22 Μαΐου 1957, λίγους μήνες πριν, του θανάτου του μεγάλου Έλληνα λογοτέχνη, σε δύο ανθρώπους των γραμμάτων και δημοσιογράφους, τον Pierre Dumayet και τον Max-Pol Fouchet. Η συνέντευξη αφορούσε δύο από τα βιβλία του Καζαντζάκη, τον «Ζορμπά» και τον «Φτωχούλη του Θεού», που ήταν και το πιο πρόσφατο...

Ο Νίκος Καζαντάκης μιλάει για τον Θεο

Σαν σήμερα 18 Φλεβάρη του 1883 

γεννήθηκε ο Νίκος Καζαντζάκης....

Απόσπασμα από συνέντευξη του Νίκου Καζαντζάκη
στην Ελληνική υπηρεσία του BBC στο 1953

Σίγησε η φωνή της Τζένη Βάνου

Η σπουδαία ερμηνεύτρια του ελαφρού και λαϊκού τραγουδιού 

πέθανε στο νοσοκομείο Μεταξά όπου νοσηλευόταν.

Η Τζένη Βάνου από τις πλέον χαρακτηριστικές ερμηνεύτριες του ελαφρού και λαϊκού τραγουδιού,

 πέθανε την Τετάρτη έπειτα από μάχη που έδινε τα τελευταία χρόνια με τον καρκίνο.  

Η Τζένη Βάνου γεννήθηκε στις 10 Φεβρουαρίου 1936 στην Αθήνα. 

Το πραγματικό της όνομα είναι Ευγενία Βραχνού.  

Αρχικά σκόπευε να σπουδάσει στη Φυσικομαθηματική Σχολή, 

αλλά μετά τη γνωριμία της με τον συνθέτη Μίμη Πλέσσα, τον οποίο θεωρούσε μέντορά της, 

έδωσε εξετάσεις στο Εθνικό Ίδρυμα Ραδιοφωνίας. 

Αρχισε την καριέρα της το 1959 σαν τραγουδίστρια ελαφράς ορχήστρας 

στον ραδιοφωνικό σταθμό της ΕΡΤ.

Τραγούδησε πρώτη φορά μπροστά σε κοινό το 1964, 

όπου με το τραγούδι του Πλέσσα «Τώρα» πήρε το Α΄ βραβείο στο Φεστιβάλ Ελαφράς Μουσικής της Θεσσαλονίκης. 

Σύντομα καθιερώθηκε ως τραγουδίστρια του ελαφρού τραγουδιού και ερμήνευσε ντουέτα 

κυρίως με τον Γιάννη Βογιατζή. 

Στα τέλη του 1970, κυριάρχησε το λαϊκό τραγούδι 

και το 1982 συναντά τον Τόλη Βοσκόπουλο, 

ο οποίος της κλείνει συμβόλαιο στην Columbia 

κι έτσι γνώρισε μεγάλη επιτυχία και τραγουδώντας λαϊκά.

Ανάμεσα στις μεγάλες επιτυχίες που έχει ερμηνεύσει είναι τα: 

«Αγόρι μου», «Αθήνα μου ξενύχτισσα», «Σε βλέπω στο ποτήρι μου», 

«Χίλιες βραδιές», «Στιγμές», «Η σκλάβα», 

«Αν είναι η αγάπη αμαρτία», «Εγινε η αγάπη μίσος» .

Υπήρξε βασική ερμηνεύτρια και «μούσα» πολλών συνθετών. 

Ερμήνευσε τραγούδια του Μίμη Πλέσσα, του Μίκη Θεοδωράκη, 

του Γιώργου Μουζάκη, του Κώστα Γιαννίδη, 

του Ζακ Ιακωβίδη, του Αττίκ, του Αλέκου Χρυσοβέργη, του Τάκη Μουσαφίρη κ.ά.

http://www.tovima.gr 

Περισσότερα τραγούδια >>> ΕΔΩ  &  ΕΔΩ

Tο ΑΞΙΟΝ ΕΣΤΙ

Συναυλία που δόθηκε στο θέατρο Λυκαβητού το 1977

Τραγούδι : ΓΡΗΓΟΡΗΣ ΜΠΙΘΙΚΩΤΣΗΣ
Ψάλτης : ΑΝΔΡΕΑΣ ΚΟΥΛΟΥΜΠΗΣ
Αφηγητής: ΜΑΝΟΣ ΚΑΤΡΑΚΗΣ

Μπουζούκι: ΚΩΣΤΑΣ ΠΑΠΑΔΟΠΟΥΛΟΣ - ΛΑΚΗΣ ΚΑΡΝΕΖΗΣ

Διεύθυνση: ΜΙΚΗΣ ΘΕΟΔΩΡΑΚΗΣ

Απεβίωσε ο Μίκλος Γιάντσο

Ο ούγγρος σκηνοθέτης Μίκλος Γιάντσο, 

ο οποίος είχε βραβευθεί στο Φεστιβάλ των Καννών 

και στη Μόστρα της Βενετίας, 

απεβίωσε σήμερα (31-1-2014)  σε ηλικία 92 ετών, 

όπως ανακοίνωσε η Ένωση Καλλιτεχνών του Κινηματογράφου.

 

Ο Μίκλος Γιάντσο είχε κερδίσει το βραβείο σκηνοθεσίας το 1972 στις Κάννες 

για τον «Κόκκινο Ψαλμό» 

και το 1990 τιμητικό Χρυσό Λιοντάρι στη Βενετία για το σύνολο της σταδιοδρομίας του. 

Ο εκλιπών σκηνοθέτης είχε κερδίσει επίσης δύο φορές το βραβείο Κόσουτ, 

τη μεγαλύτερη καλλιτεχνική διάκριση της Ουγγαρίας.
Ο Γιάντσο σπούδασε νομικά, εθνολογία και ιστορία της τέχνης στο Πανεπιστήμιο της Βουδαπέστης. 

Η πρώτη του επαφή με τον κινηματογράφο ήταν στη Ρουμανία, 

όταν σκηνοθετούσε εθνολογικά ντοκιμαντέρ για την τεκμηρίωση των επιστημονικών του ερευνών.

Το 1958 αποφάσισε να στραφεί οριστικά προς το σινεμά και άρχισε να σκηνοθετεί. 

Οι ταινίες του επηρέασαν την σύγχρονη αισθητική του ευρωπαϊκού σινεμά, 

εισάγοντας εικαστικές και αφηγηματικές καινοτομίες. 

Μερικές από τις ταινίες του είναι: 

«Αστραφτεροί άνεμοι» (1969), 

«Κόκκινος ψαλμός» (1972), 

«Ηλέκτρα, αγάπη μου» (1975),

 «Ουγγρική Ραψωδία» (1978).

http://www.naftemporiki.gr 

Αρλέτα - Μπάρ το Ναυάγιο

Άλμπουμ:Άσε τα κρυφά κρυμμένα
Καλλιτέχνης:Αρλέτα
Στιχουργός:Αρλέτα
Συνθέτης:Αρλέτα
1/1991

Προχθές αργά στο μπαρ το ναυάγιο
βρέθηκα να τα πίνω μ’ έναν άγιο
καθότανε στο διπλανό σκαμπό
και κοινωνούσε με ουίσκι και νερό

Του είπα παππούλη τι ζητάς εδώ
δεν είναι μέρος για έναν άγιο αυτό
μου είπε, τέκνον κάνεις μέγα λάθος
εδώ είναι ο φόβος των ανθρώπων και το πάθος

Κοίταξε γύρω του στεγνούς και μεθυσμένους
και μου είπε εγώ τους αγαπάω τους κολασμένους
αν θες ν’ αγιάσεις πρέπει ν’ αμαρτήσεις
ε κι αν προλάβεις, ας μετανοήσεις

Προχθές αργά στο μπαρ το ναυάγιο
βρέθηκα να τα πίνω μ’ έναν άγιο
καθότανε στο διπλανό σκαμπό
και κοινωνούσε με ουίσκι και νερό
καθότανε στο διπλανό σκαμπό
στο τέλος πλήρωσε και το λογαριασμό.

http://www.stixoi.info 

Έξι χρόνια χωρίς τον Νίκο Κούρκουλο

Ο Νίκος Κούρκουλος γεννήθηκε στις 5 Δεκεμβρίου του 1934 στην Αθήνα.

Το 2001 ο ηθοποιός διαγνώστηκε ότι έπασχε από καρκίνο στο ρινοφάρυγγα. 

Παρά τα προβλήματα υγείας, συνέχιζε να αγωνίζεται για το Εθνικό Θέατρο. 

Απεβίωσε στις 30 Ιανουαρίου 2007 και κηδεύτηκε στις 31 Ιανουαρίου 2007 

από το νεκροταφείο του Ζωγράφου, στη γειτονιά όπου μεγάλωσε.

 

Στα νιάτα του υπήρξε ποδοσφαιριστής στον Παναθηναϊκό 

και από σύμπτωση πήρε την απόφαση να γίνει ηθοποιός, όπως ο ίδιος έλεγε. 

Σπούδασε στη Δραματική Σχολή του Εθνικού Θεάτρου 

και στο πλευρό του Μάνου Κατράκη, από την οποία αποφοίτησε το 1958. 

Την πρώτη θεατρική του εμφάνιση έκανε στο έργο «H κυρία με τις καμέλιες» 

με τον θίασο Λαμπέτη-Xορν (1958-59). 

Το 1960 ο πρωταγωνιστής Ανδρέας Ζησιμάτος αρρωσταίνει 

και η Βεργή που ήταν θιασάρχης τον βάζει να παίξει τον ρόλο του. 

Στο επόμενο έργο από τύχη παίζει πάλι τον πρώτο ρόλο 

και σε μια εφημερίδα που είναι φωτογραφία με την Βεργή, 

τον βλέπει ο Φίνος με τον Δαλιανίδη και τον καλούν να παίξει στον »Κατήφορο», 

Η καριέρα του απογειώνεται. 

Το 1966 φεύγει στην Αμερική για το Ίλια Ντάρλινγκ μετά από πρόταση του Ντασέν. 

Στην Νέα Υόρκη περπατά στους δρόμους και νιώθει ελεύθερος. 

Για τον ρόλο του στο έργο θα προταθεί για το βραβείο Τόνι. 

Σε μια παράσταση οφ Μπροντγουέι μια αντζέντισσα της Γουίλιαμ Μόρις, 

τον ανακαλύπτει και τον πιέζει να υπογράψει συμβόλαιο για να κάνει ταινίες με την Παραμάουντ. 

Η πρώτη είναι το "Ρώμη όπως Σικάγο", που ο ίδιος την χαρακτήρισε μια άθλια ταινία 

και η δεύτερη θα γυριζόταν στην Τσεχοσλοβακία, 

ενώ εκείνος θα αντικαταστούσε τον Στιβ μακ Κουίν. 

Το φιλμ δεν γυρίστηκε ποτέ, γιατί την μέρα που θα ξεκίνησε άρχισε ο πόλεμος των σοβιετικών. 

Εκεί τέλειωσε και η διεθνή καριέρα του Νίκου Κούρκουλου.

http://www.madata.gr/

Μίμης Φωτόπουλος.

Η προδοσία του συναδέλφου,

η σύλληψη και η εξορία στην Ελ Ντάμπα της Αιγύπτου.

Το στρατόπεδο της Ελ Ντάμπα, που βρισκόταν 150 χιλιόμετρα μακριά από την Αλεξάνδρεια, ήταν τόπος εξορίας των Ελλήνων αριστερών, κατά την περίοδο των Δεκεμβριανών.

 Στα τέλη του 1944, τα Δεκεμβριανά είχαν ήδη ξεσπάσει στην Αθήνα.

Οι συγκρούσεις των ανταρτών με τους Βρετανούς και τις κυβερνητικές δυνάμεις ήταν καθημερινές και σφοδρές.
 Πολλά σπίτια κάηκαν και χιλιάδες άνθρωποι, ακόμα και αμέτοχοι στη σύρραξη, βρήκαν τραγικό θάνατο.
Ένα από τα σπίτια που παραδόθηκαν στις φλόγες, ήταν και αυτό του Μίμη Φωτόπουλου. Η απώλεια ήταν μεγάλη.
Όχι μόνο γιατί ο ίδιος και ο αδελφός του βρέθηκαν στον δρόμο, αλλά και γιατί μέσα στο σπίτι τους, τα δύο αδέλφια είχαν μια τεράστια βιβλιοθήκη, με περισσότερα από 2.000 βιβλία, που κάηκαν.

Την παραμονή της πρωτοχρονιάς του 1945, ο Φωτόπουλος επισκέφτηκε τα στέκια των καλλιτεχνών στο Κολωνάκι, προκειμένου να βρει δουλειά.
Εκεί συνελήφθη. Τον είχε προδώσει ένας άνθρωπος του θεάτρου.
Ο ίδιος έχει περιγράψει τη στιγμή της σύλληψης στο βιβλίο του, «το ποτάμι της ζωής μου»:
«Ξαφνικά, ένα βάναυσο χέρι μου χτύπησε τον ώμο. Γυρίζω και βλέπω έναν ταξιθέτη. Ήτανε το πασίγνωστο τομάρι του θεάτρου, ο Αποστόλης. Σε λίγο, να “μαι στα βάθη ενός κρατητηρίου. Βρισκόμουν βέβαια σε ένα αστυνομικό τμήμα, που στεγαζόταν σε κάποια πολυκατοικία κοντά στην οδό Αμερικής. Στην αρχή ήμουν ο μόνος ένοικος. Μα μέσα σε δύο ώρες,  αυτό το μπουντρούμι είχε γεμίσει με τόσο κόσμο, που δεν είχαμε αέρα να αναπνεύσουμε».
Λίγες μέρες αργότερα, οι κρατούμενοι φορτώθηκαν σε ένα καράβι και απέπλευσαν από το Φάληρο, με άγνωστο προορισμό.
Μέσα στο πλοίο βρίσκονταν στοιβαγμένοι Έλληνες άντρες κάθε ηλικίας. Κανείς τους δεν γνώριζε που τους πήγαιναν.
«Μας βάλανε στα έγκατα του καραβιού και μας κλείσανε πίσω από καγκελωτές σιδερένιες πόρτες, με σκοπούς μπροστά να μας φυλάνε. Ότι σαλπάραμε, το καταλάβαμε από το τράνταγμα της προπέλας, καθώς έσκιζε τα νερά του Σαρωνικού.  Για που τραβάγαμε; Σίγουρα πάντως όχι για την Αίγινα».
Ο προορισμός ήταν η Ελ Ντάμπα της Αφρικής.

περισσότερα >>>  http://news247.gr

 

Πέθανε ο πιο "αποφασισμένος" στρατιώτης στην Ιστορία

Ο Ιάπωνας Χίροο Ονόντα έφυγε ήσυχα από τη ζωή ενώ κοιμόταν στο σπίτι του στο Τόκιο σε ηλικία 91 ετών.

Καθόλου ασυνήθιστο για έναν υπερήλικα, μόνο που ο πρώην στρατιώτης του αυτοκρατορικού στρατού έζησε κρυμμένος στη ζούγκλα των Φιλιππίνων έως το 1974, πιστεύοντας ότι ο πόλεμος συνεχιζόταν.

Επί σχεδόν τριάντα χρόνια μετά τη συνθηκολόγηση της ιαπωνικής αυτοκρατορίας, ο αξιωματικός αυτός των υπηρεσιών πληροφοριών και ειδικός σε τεχνικές ανταρτοπόλεμου έκανε αντίσταση στο νησί Λουπάνγκ των Φιλιππίνων, κοντά στο Λουζόν.

Είχε σταλεί εκεί το 1944 με ρητή εντολή: να μην παραδοθεί ποτέ και να αντισταθεί μέχρι να φθάσουν ενισχύσεις.

Με ακόμη τρεις στρατιώτες υπάκουε σε αυτή την εντολή επί χρόνια μετά τη λήξη της σύγκρουσης, αγνοώντας ότι η μάχη είχε τελειώσει.

Περισσότερα  >>>  http://www.nooz.gr

"Εφυγε" και ο Εουσέμπιο

Η Πορτογαλία θρηνεί, την Κυριακή (5/1), τον κορυφαίο ποδοσφαιριστή που ανέδειξε στα αθλητικά χρονικά, τον Εουσέμπιο ντα Σίλβα Φερέϊρα, που έφυγε από τη ζωή σε ηλικία 72 ετών, από ανακοπή καρδιάς. 

Συγκαταλέγεται στους δέκα καλύτερους μάγους της μπάλας όλων των εποχών, και ήταν ο αθλητής-σύμβολο της χώρας του, την οποία εκπροσώπησε σε 64 αγώνες της (σκοράροντας 41 φορές), από το 1961 έως το 1973. 

Μεγάλη του αγάπη ήταν η Μπενφίκα, με την οποία έπαιξε 614 φορές και σκόραρε 638 τέρματα! 

 

 

Ο Εουσέμπιο, που γεννήθηκε στη Μοζαμβίκη (όταν αυτή ήταν ακόμα πορτογαλική αποικία), το 1942, έμεινε στην ιστορία ως ο "μαύρος πάνθηρας" του ποδοσφαίρου, λόγω της μεγάλης ταχύτητάς του, αλλά και του φόβου που προκαλούσε στις αντίπαλες άμυνες, απόδειξη το αξεπέραστο ποσοστό ευστοχίας του. Με την εθνική ομάδα έφτασε στην τρίτη θέση του Μουντιάλ 1966 (ο ίδιος αναδείχθηκε πρώτος σκόρερ της διοργάνωσης), στην Αγγλία, ενώ με τη Μπενφίκα στέφθηκε πρωταθλητής Ευρώπης 1962 (5-3 τη Ρεάλ Μαδρίτης, με δικά του τέρματα το 4ο και 5ο των "αετών"). Στη συλλογή του προστέθηκαν μετάλλια από 11 πρωταθλήματα και 5 κύπελλα Πορτογαλίας.
Το 1965 τιμήθηκε με τη "Χρυσή Μπάλα", ως ο κορυφαίος παίκτης εκείνης της χρονιάς.

 http://www.enet.gr

Η ομίχλη μπαίνει από παντού στο σπίτι.

Κ Α Λ Η    Χ Ρ Ο Ν Ι Α

Μουσική: Γιάννης Σπανός

Στίχοι: Βύρωνας Λεονταρής

Εκτέλεση: Αρλέτα

  

Η ομίχλη μπαίνει από παντού στο σπίτι
κι όσα για σένα είχες ελπίσει
έχουνε τώρα πια όλα σβήσει
η ομίχλη μπαίνει από παντού στο σπίτι

Σκιά ήταν ό,τι για ζωή αγαπήθη
ήχος στεγνός μιας άδειας λέξης
σαν ήρθε η ώρα να διαλέξεις
είπες ας φράξουν τη φωτιά άλλα στήθη

ποτάμι που έχει μείνει ξερή η κοίτη
πώς να 'χεις έτσι ξεστρατίσει
σου άξιζε σένα αλλιώς να ζήσεις
η ομίχλη μπαίνει από παντού στο σπίτι
η ομίχλη μπαίνει από παντού στο σπίτι

"αίσιον και ευτυχές το νέον έτος"