Μια σειρά από υλικό, σπάνιο και σημαντικό συναντώ καθημερινά στο διαδίκτυο. Τα video οδηγούν στον δημιουργό τους όπως αυτός εμφανίζεται και υπογράφει. Οι αναρτήσεις εδώ λειτουργούν πολλαπλασιαστικά και προφανώς με εκτίμηση στους δημιουργούς του υλικού που το βρήκαν, το επεξεργάστηκαν και το δημοσίευσαν. Η απόσυρση των video από τον δημιουργό τους προφανώς θα έχει το αντίκτυπο του και εδώ με κενή ανάρτηση. Καλή πλοήγηση.
Σαν σήμερα, 9 Οκτωβρίου 1967, δολοφονήθηκε εν ψυχρώ στη ζούγκλα της Βολιβίας το -μετέπειτα- παγκόσμιο σύμβολο της επανάστασης Ερνέστο «Τσε» Γκεβάρα.
Στην υπόθεση εμπλεκόταν φυσικά η CIA, που παρείχε στον βολιβιανό στρατό όλη την απαραίτητη βοήθεια για να στηθεί η διαβόητη ενέδρα εναντίον του, που θα οδηγούσε στη σύλληψη του Τσε και των λιγοστών συντρόφων που είχαν παραμείνει στο πλευρό του.
Κι έτσι ο πρωτεργάτης του κουβανικού αγώνα και τρανό παράδειγμα επαναστατικού νου θα εξαφανιζόταν από προσώπου γης με συνοπτικές διαδικασίες.
Ας δούμε λοιπόν καρέ-καρέ το χρονικό των τελευταίων στιγμών του «κόκκινου» Τσε...
Μετά από τρία χρόνια σοβαρών
προβλημάτων με την υγεία του, εξαιτίας διπλού εγκεφαλικού επεισοδίου, ο
Γιώργος Αμερικάνος, άφησε την τελευταία του πνοή σε ηλικία 71 ετών.
Ο
εμβληματικός ηγέτης της «Ένωσης» υπήρξε ένας από τους μεγαλύτερους σε
προσφορά μπασκετμπολίστες της ΑΕΚ, η οποία τον απέκτησε από τη ΧΑΝ
Νικαίας. Κατέκτησε 6 πρωταθλήματα Ελλάδος με την ΑΕΚ (1963, 1964, 1965,
1966, 1968, 1970), ενώ αναδείχθηκε 2 φορές πρώτος σκόρερ του ελληνικού
πρωταθλήματος (1965, 1968).
Ήταν ο ηγέτης της ομάδας όταν αγωνίστηκε στο Φάιναλ Φορ του Κυπέλλου
Πρωταθλητριών του 1965-1966 στην Ιταλία και όταν κατέκτησε το Κύπελλο
Κυπελλούχων το 1968, που ήταν επιτυχίες πρωτόγνωρες για το ελληνικό
μπάσκετ και πέρασαν πολλά χρόνια πριν επαναληφθούν.
Στον τελικό του Κύπελλο Κυπελλούχων στις 4 Απριλίου 1968 απέναντι στη
Σλάβια Πράγας σημείωσε 29 πόντους παρακινώντας του συμπαίκτες να του
δίνουν τη μπάλα για να κερδίσει μόνος του το παιχνίδι, εμψυχώνοντας
έτσι την ομάδα. Τη σεζόν 1986-87 ανέλαβε την ομάδα της ΑΕΚ από τη θέση
του υπηρεσιακού προπονητή.
Στην Εθνική Ελλάδος αγωνίστηκε 68 φορές και σημείωσε 1076 πόντους (μ.ο.
15,8). Αγωνίστηκε στο Ευρωμπάσκετ 1961 και στο Ευρωμπάσκετ 1965 και
ήταν πρώτος σκόρερ της Εθνικής Ελλάδος και στις δυο διοργανώσεις με
15,2 μ.ο. και 17,4 πόντοι μ.ο. αντίστοιχα. Συμμετείχε επίσης στους
Μεσογειακούς αγώνες το 1967, 4 φορές στο Βαλκανικό πρωτάθλημα (1962,
1964, 1967, 1969) και 2 φορές σε προολυμπιακά τουρνουά (1960, 1964).
Είχε αγωνιστεί μια φορά με την Εθνική Εφήβων κατά την οποία σημείωσε 18
πόντους.
ο σημαντικότερος άνθρωπος, μετά τον Χο Τσι Μινχ, στην ιστορία του Βιετνάμ.
Κορυφαία φυσιογνωμία στον αγώνα της χώρας του ενάντια σε ΗΠΑ και Γαλλία.
Πέθανε σε ηλικία 102 ετών ο βιετναμέζος στρατηγός Βο Νγκουέν Γκιαπ,
κορυφαία φυσιογνωμία στον αγώνα για την ανεξαρτησία της χώρας του κατά
των δυνάμεων της Γαλλίας και των ΗΠΑ τις δεκαετίες του 1950 και 1960.
Ο στρατηγός είχε νικήσει τις γαλλικές δυνάμεις στο Ντιεν Μπιεν Που,
το 1953, πετυχαίνοντας την πρώτη νίκη έναντι δυτικής στρατιωτικής
δύναμης στην Ασία.
Ήταν επίσης παρών στην Αντεπίθεση του Τετ κατά των Ένοπλων Δυνάμεων
των ΗΠΑ, το 1968, η οποία θεωρείται ότι άνοιξε το δρόμο για την οριστική
αποχώρηση των Αμερικανών από την περιοχή.
Είχε το προσωνύμιο «Κόκκινος Ναπολέων», χαρακτηριστικό των ηγετικών
του ικανοτήτων.
Ηταν, άλλωστε, εκείνος που ξεχώρισε για την οργάνωση του
αντάρτικου στρατού Βιετ μινχ που με πολύ υποδεέστερα μέσα κατάφεραν να
νικήσουν το γαλλικό στρατό στο Ντιεν Μπιεν Φου, το 1954, σε μια
πολιορκία που διήρκεσε 55 ημέρες και έμεινε στην ιστορία, όπου ήταν
καθοριστική η συμβολή της στρατιωτικής ιδιοφυΐας του Γκιαπ.
Ο Βο
Νγκούεν Γκιαπ γεννήθηκε στις 25 Αυγούστου του 1911 και από το 1931 έγινε
μέλος του ΚΚ Βιετνάμ. Ολοκλήρωσε τις σπουδές του στις Πολιτικές
Επιστήμες το 1933 και εργάστηκε ως δημοσιογράφος. Ενώθηκε με τον ηγέτη
του κομμουνιστικού κινήματος Χο Τσι Μινχ και ανέλαβε σημαντικές
αποστολές για την απελευθέρωση της πατρίδας του. Μετά τη νίκη κατά του
αμερικάνικου ιμπεριαλισμού και την πτώση της Σαϊγκόν τον Απρίλη του
1975, ήταν μέλος του ΠΓ της ΚΕ του ΚΚ Βιετνάμ και ως το 1991 μέλος της
ΚΕ. Το 1976 ανέλαβε υπουργός Αμυνας στη σοσιαλιστική κυβέρνηση και
αντιπρόεδρός της ως το 1991. rizospastis.gr/
Ένα πρωί θ' ανοίξω την πόρτα και θα χαθώ... Πέρασαν
πολλά χρόνια από τότε, το 1993, που η Κατερίνα Γώγου έφυγε, μα δεν
ξεχάστηκε. Για τους πολλούς περνά και θα εξακολουθήσει να περνά από τις
οθόνες τους σαν η αιώνια υπηρετριούλα και το έξαλλο πλουσιοκόριτσο στις
μαυρόασπρες ταινίες της Finos films. Για κάποιους άλλους είναι οι στίχοι
της που σηματοδοτούν μια ολόκληρη εποχή άρνησης κι ακόμα μας μιλούν
πότε με ψιθύρους και πότε ουρλιάζοντας. Κάποιοι ρομαντικοί κι
αλαφροΐσκιωτοι φίλοι της ίσως να την νιώθουν καμιά φορά να
περνοδιαβαίνει σα σκιά στην πλατεία Εξαρχείων και στη Ναυαρίνου στη
Θεσσαλονίκη.
Πριν είκοσι χρόνια η Κατερίνα Γώγου αποφάσισε ότι δεν θέλει να συνεχίσει
τη ζωή της. Επέλεξε να φύγει. Αυτοκτόνησε με χάπια και αλκοόλ στις 3
Οκτωβρίου 1993 μετά από 53 χρόνια μια δυνατής, εσωτερικής, ενδεχομένως
και προκλητικής ζωής έξω από συμβιβασμούς και υποχωρήσεις.
Αν και
τη πρωτογνωρίσαμε να παριστάνει το χαριτωμένο τρελοκόριτσο στις
ελληνικές ταινίες της εποχής, στα ώριμα χρόνια της επέλεξε να μιλήσει
μέσα από την ποίηση. Εργάστηκε από μικρή ηλικία σε παιδικούς θεατρικούς
θιάσους και στον κινηματογράφο, κυρίως σε ταινίες της Φίνος Φιλμς.
Σπούδασε στην δραματική σχολή του Τάκη Μουζενίδη και στην σχολή χορού
Πράτσικα, Ζουρούδη και Βαρούτη. Πρωτοεμφανίστηκε με το θίασο Ντίνου
Ηλιόπουλου, το 1961, στο έργο των Ευαγγελίδη - Μαρή «Ο Κύριος πέντε τοις
εκατό».
Τα ποιήματα της είναι γνωστά για τον αντισυμβατικό και
συνειρμικό χαρακτήρα τους καθώς και τις αναρχικές ιδέες που πρόβαλε. Το
πρώτο της βιβλίο εκδόθηκε με τίτλο "Τρια κλικ αριστερά"
Το 1986, η
Κατερίνα έλεγε: "Δεν θέλω να γίνω μελό, δεν πουλάω τα παιδικά μου
χρόνια, ούτε τα πρόσφατα... Ελπίζω. Αν δεν ελπίζω εγώ, ποια θα ελπίζει;
Είμαι μάχιμη. Ουαί και αλίμονο αν αυτό δεν είναι ναι στη ζωή. Έγραφα
γιατί ήταν μια αναγκαιότητα για μένα. Μια κίνηση για να μην αυτοκτονήσω.
Τώρα μου έχει περάσει. Δεν θέλω να αυτοκτονήσω, έχω φύγει από αυτό.
Αισθάνομαι ανασφαλής γιατί βγαίνω και μιλάω χωρίς να έχω τίποτα, χωρίς
να ανήκω πουθενά..."
Υπήρξε σύζυγος του σκηνοθέτη του κινηματογράφου Παύλου Τάσιου και απέκτησε μία κόρη, τη Μυρτώ.
"Ξέρω πως ποτέ δε σημαδεύουνε στα πόδια.
Στο μυαλό είναι ο Στόχος, το νου σου ε;" είχε γράψει.
Aπό τα Ψηλαλώνια της Πάτρας στην κορυφή του ελληνικού τραγουδιού.
Μία από τις σημαντικότερες φωνές του λαϊκού τραγουδιού, η Πολύ Πάνου,
«σώπασε» για πάντα σε ηλικία 73 ετών, σήμερα, ενώ το τελευταίο διάστημα
νοσηλευόταν σε ιδιωτικό νοσοκομείο της Αθήνας, καθώς αντιμετώπιζε σοβαρά
προβλήματα υγείας.
Η Πόλυ Πάνου είναι μια ολόκληρη ιστορία του ελληνικού λαϊκού τραγουδιού.
Μια ιστορία βιωμένη βαθιά από μια τραγουδίστρια που μετέφερε στην
ερμηνεία της, τα βιώματά της, την ιδιοσυγκρασία της αλλά και την θέλησή
της να κάνει αυτό που αγαπά.
Γεννήθηκε στις 28 Οκτωβρίου του 1940. Τη γενέθλια ημέρα αυτή.
Χρειάστηκαν μόνο δέκα χρόνια για να ανέβει στο πάλκο. Κοριτσάκι πράμα,
σε ηλικία 10 ετών παίρνει μέρος σε έναν διαγωνισμό. Στην Πάτρα φυσικά.
Εμφανιζόταν ο Σταύρος Τζουανάκος και η Πόλυ Πάνου τραγούδησε το
«Συλβάνα, Συλβάνα μου τρελή πεθαίνω για ένα σου φιλί». Πήρε το πρώτο
βραβείο ανάμεσα σε 260 παιδιά. Ενα χρόνο μετά πήρε ένα ακόμη... βραβείο
την φορά αυτή από τον Γρηγόρη Μπιθικώτση.
Ο τελευταίος είχε επισκεφθεί την Πάτρα, το 1951 με την λαϊκή του
ορχήστρα. Είχε μαζί του την Εβελίνα,την τραγουδίστρια της κομπανίας.
Τσακώθηκαν όμως και έφυγε και φυσικά έπρεπε παρόλο που δεν ήταν εύκολο
να βρει άλλη. Τι σου είναι η ζωή όμως καμιά φορά. Ο sir όποτε
επισκεπτόταν την Πάτρα πήγαινε σε συγκεκριμένο κουρείο, κοντά στο σπίτι
της Πόλυς. Ο κουρέας φίλος του Γρηγόρη Μπιθικώτση του μίλησε για την
μικρούλα που έχει καλή φωνή και ο τραγουδιστής πήγε σπίτι της να την
βρεί. Εκείνη όμως ήταν στο σχολείο. Ο Γρηγόρης περίμενε, η μητέρα της
του επέτρεψε να την περιμένει άλλωστε. Και κάποια στιγμή βλέπει ένα
μικρό παιδί, ψηλό, αδύνατο, καχεκτικό με σοσόνι και σχολική τσάντα να
περνάει το κατώφλι της πόρτας. Η πρώτη του εντύπωση δεν θα ήταν και η
καλύτερη. Η δεύτερη όμως τα άλλαξε όλα. Του τραγούδησε δύο κομμάτια του
Τζουανάκου. Ο Μπιθικώτσης, την βάφτισε Πόλυ Πάνου (Πολυτιμή Κολιοπάνου)
και γυρνώντας στην μητέρα της της λέει, «έχεις ένα παιδί που έχει χρυσό λαρύγγι και θα σώσει την οικογένειά σου. Θα μου την δώσεις να την πάρω στο κέντρο που τραγουδάω;»,
Με τα πολλά την έπεισε την μάνα της, έραψε και δύο φορεματάκια και το
«παιδί θαύμα» εμφανίζεται με απόλυτη επιτυχία στο μαγαζί. Πατημένο
πήγαινε...
Ακολούθησε περιοδεία στο Αγρίνιο με την ίδια επιτυχία, επιστροφή στην
Πάτρα και βαλίτσες για Αθήνα. Οχι τόσο εύκολα αλλά ανάγκα και η μάνα
πείθεται. Μάνα και κόρη στην πρωτεύουσα, φιλοξενούνται στο σπίτι του
Γρηγόρη επί έξι μήνες και κάπου εκεί, τον Σεπτέμβριο του 1952 περνάει
την πόρτα της Κολούμπια. Ιεροεξεταστής ο Μηλιόπουλος, που είχε διώξει
τον Καζαντζίδη επειδή μιμόταν (στην αρχή) τον Τσαουσάκη και δεν του
άρεσε. Την Πόλυ Πάνου δεν την έδιωξε αλλά και την βάφτισε και αυτός, ως
την «Βέμπο του λαϊκού τραγουδιού».
Η πορεία της με τον Γρηγόρη Μπιθικώτση σε αυτά τα πρώτα βήματά της είναι
άρηκτα δεμένη. Το πρώτη της τραγούδι ήταν το «Πήρα την στράτα την
κακιά» σε μουσική του Γρηγόρη. Κυκλοφόρησε σε δίσκο των 78 στροφών. Δεν
έγινε όμως μεγάλη επιτυχία. Οι πρώτες μεγάλες επιτυχίες ήταν το «Ένα
σφάλμα έκανα», το «Δαχτυλίδι», «Τα αδέρφια δε χωρίζουνε», «Να πας να
πεις της μάνας μου»...
Με αφορμή τη συμπλήρωση 36 χρόνων από την επέτειο του θανάτου της Μαρίας Κάλλας (16 Σεπτεμβρίου 1977), η Εθνική Λυρική Σκηνή τίμησε τη μνήμη της σπουδαία υψίφωνου.
«Έφυγε» από τη ζωή ύστερα από μακροχρόνια μάχη με τον καρκίνο,
η
ηθοποιός, σκηνοθέτις και συγγραφέας,
Κίττυ Αρσένη,
γνωστή επίσης για την
αντιδικτατορική της δράση.
Η Κίττυ Αρσένη γεννήθηκε στο Αργοστόλι.
Μετά την αποφοίτησή της από τη
Δραματική Σχολή του Καρόλου Κουν,
έπαιξε στα περισσότερα θέατρα της
Αθήνας.
Το καλοκαίρι του 1967 συνελήφθη, βασανίστηκε και
καταδικάστηκε
ως μέλος του Πατριωτικού Μετώπου σε πολυετή φυλάκιση από
τη χούντα.
Έναν χρόνο αργότερα, μετά την αμνηστία,
έφυγε από την Ελλάδα
και κατέθεσε ως μάρτυς στο Συμβούλιο της Ευρώπης.
Μετά τη δικτατορία
επέστρεψε στην Ελλάδα,
όπου έπαιξε και σκηνοθέτησε σε πολλά θέατρα της
πρωτεύουσας.
Υπήρξε γενική γραμματέας του Συλλόγου Ελλήνων
Ηθοποιών,
μέλος της Κεντρικής Επιτροπής της Ελληνικής Αριστεράς,
μέλος
της Καλλιτεχνικής Επιτροπής του Εθνικού Θεάτρου,
ενώ από τα πιο γνωστά
της έργα είναι το βιβλίο «Μπουμπουλίνας 18»,
στο οποίο διηγείται,
αυτοβιογραφικά, την περιπέτειά της
στα κρατητήρια της Γενικής Ασφάλειας
στην ομώνυμη οδό, το 1967.
Η κηδεία της θα γίνει την Τρίτη, 17 Σεπτεμβρίου, στις 17:30 στο κοιμητήριο Αμαρουσίου.
Ο Σαλβαδόρ Αγιέντε, (Salvador Allende Gossens, 1908-1973) ήταν πολιτικός και πρώτος μαρξιστής Πρόεδρος της Χιλής την περίοδο 1970-1973.
ο Αγιέντε είθελε να κρατικοποιήσει τα μεταλλεία χαλκού
(τα οποία ανήκαν σε Αμερικάνους ιδιώτες) και έπρεπε να ανατραπεί. Έτσι, ο Νίξον (πρόεδρος των ΗΠΑ) ορκίζεται να ανατρέψει τον Αγιέντε. Το έργο αυτό το αναθέτει στην C.I.A και οργανωτής του πραξικοπήματος επιλέγεται ο Χένρι Κίσινγκερ. (Υπουργός Εξωτερικών των ΗΠΑ)
Την Τρίτη, 11 Σεπτεμβρίου 1973
γίνεται συγχρονισμένη επίθεση από ξηρά και αέρα στο προεδρικό μέγαρο. Η
δημοκρατία καταλύεται και στην εξουσία ανεβαίνει ο στρατηγός Πινοσέτ.
Η Χιλή το 2011 υπολόγισε πως πάνω από 40.000 άνθρωποι σκοτώθηκαν,
βασανίστηκαν και φυλακίστηκαν κατά την χούντα του Πινοσέτ που διήρκεσε
από το 1973 έως το 1990.
Επεισοδιακή ήταν η έναρξη της ημέρας μνήμης (χθες) για την επέτειο των 40 ετών
από το πραξικόπημα του στρατηγού Αουγκούστο Πινοτσέτ, που ανέτρεψε τον
δημοκρατικά εκλεγμένο πρόεδρο Σαλβαδόρ Αλιέντε, καθώς σημειώθηκαν
εκτεταμένα επεισόδια και πραγματοποιήθηκαν πολλές συλλήψεις, ανακοίνωσε
σήμερα η αστυνομία.
Το ρόλο της μουσικής κατά τη διάρκεια των βασανιστηρίων των κρατουμένων του καθεστώτος του Χιλιανού δικτάτορα Αουγκούστο Πινοσέτ
μελετάει μια νέα έρευνα του πανεπιστημίου του Μάντσεστερ στη Βρετανία.
Οι υπηρεσίες ασφαλείας του χουντικού καθεστώτος είχαν ανακαλύψει το
τέλειο μέσο βασανισμού των κρατουμένων ώστε να τους αποσπούν κάθε
ομολογία και πληροφορία που χρειαζόταν: επέβαλαν στους κρατούμενους να
ακούν επί ημέρες και όλο το 24ωρο τραγούδια δημοφιλών καλλιτεχνών στη
διαπασών, κάτι που σύμφωνα με τους επιστήμονες προκαλεί ανεπανόρθωτη
σωματική και ψυχολογική βλάβη.
Στις 11 Σεπτεμβρίου 2001, εκδηλώθηκαν επιθέσεις εναντίον στόχων στις Ηνωμένες Πολιτείες.
Σε τέσσερα πολιτικά αεροσκάφη εκδηλώθηκε αεροπειρατεία, και τα τρία από αυτά οδηγήθηκαν από τους αεροπειρατές και προσέκρουσαν στους Δίδυμους Πύργους του Παγκόσμιου Κέντρου Εμπορίου και το Πεντάγωνο,
ενώ το τέταρτο συνετρίβη σε ανοικτό χώρο.
Οι Δίδυμοι Πύργοι κατέρρευσαν
λίγη ώρα μετά τις συγκρούσεις των αεροσκαφών επάνω τους, προκαλώντας
χιλιάδες απώλειες: εκτός των 19 αεροπειρατών, συνολικά από τις
επιθέσεις, 2973 άνθρωποι έχασαν την ζωή τους και 24 μένουν αγνοούμενοι.